«گینس» یک شبه کمدی مرتجعانه است که تاریخ مصرفش خیلی وقت قبل از تولیدش تمام شده است. اگر از تمام ایرادهای فاحش تکنیکی، روایت کسل‌کننده، شوخی‌های رکیک و گاه مهوع فیلم و فیلمنامه‌ای که نکته‌ی مثبت و بدیعی در آن دیده نمی‌شود نیز بگذریم، فیلم تنابنده یک مشکل اساسی دیگر دارد: نمی‌خنداند! حتی خنده‌ای سطحی را به لب مخاطب بالای 12 سال نمی‌نشاند.

حامد بهداد: چیزى برایم چندش آورتر از اکران و فروش فیلم‌هاى مستهجن نیست

آیا دست سینمای ایران در سالی که قرار است دو فیلم عظیم «رستاخیز» و «محمد (ص)» به عنوان نمایندگان سینمای دینی اکران شوند، تا این حد خالی بوده است که اکران ماه مبارک رمضان باید با این حجم از فیلم‌های غیراخلاقی و نامرتبط همراه می‌شده؟ این درست که سینمای ایران امسال دست پری در آثار ارزشی نداشت و سینمای دفاع مقدس کم فروغ بود، اما آیا نمی‌شد چینش بهتری را برای این ماه عزیز در نظر گرفت تا شوخی‌های جنسی «گینس» و «از رئیس جمهور پاداش نگیرید» در کنار تلخی و سیاهی فیلمی چون «قصه‌ها» کمتر ذائقه‌‌ی مخاطبین متدین را بیازارد؟ آیا سهم متدینین از سینمای ایران، فیلم دسته چندمی چون «یاسین» است؟

سخنگوی شورای صنفی نمایش از عقد قرارداد سه فیلم «دریا کنار»، «گینس» و «عشق و جنون» خبر داد.

با خروج سینما آفریقا از جمع سینماهای سرگروه، فیلم سینمایی «گینس» ساخته محسن تنابنده در گروه دیگری اکران می شود.