هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
گروه بین‌الملل-رجانیوز: برخلاف تصور رایج که جهش قیمت نفت را نشانه‌ی تنش و جنگ می‌داند، داده‌های بازار روایتی وارونه و هشداردهنده دارد. آنچه پیش از یک جنگ تمام‌عیار با ایران رخ می‌دهد، نه جهش قیمت، بلکه افت محسوس و حساب‌شده‌ی آن است. کاهش قیمت نفت، پیش از آن‌که نشانه‌ی آرامش باشد، چراغ سبزی برای آغاز عملیات نظامی است.
تایم‌لاین یک سال گذشته‌ی خلیج فارس این الگو را اثبات می‌کند. در آستانه‌ی حملات آمریکا و اسرائیل در جنگ ۱۲روزه، نفت برنت یک روز پیش از حمله در محدوده‌ی ۷۲ دلار بود؛ پس از شروع درگیری‌ها بود که قیمت‌ها جهش کردند و پیش‌بینی‌های نجومی بر بازار حاکم شد. یعنی بازار پیش از جنگ، سقف احتمالی قیمت را خودش تخلیه کرده بود. منطق واشنگتن روشن است: اگر حمله‌ای قرار است انجام شود، انجام آن در قیمت پایین نفت، هزینه‌ی اقتصادی و سیاسی کمتری برای کاخ سفید دارد. ترامپ بالا رفتن نفت را «هزینه‌ی کوچکی» در قیاس با مهار ایران خوانده، اما بدیهی است ترجیح می‌دهد همین هزینه را هم در پایین‌ترین سطح آغاز کند.
کشورهای منطقه، کاتالیزور این کاهش قیمت‌اند. قطر و امارات فشار دیپلماتیک گسترده‌ای برای جلوگیری از شوک بلندمدت انرژی به راه انداخته‌اند. این کشورها پالس «تحت کنترل‌بودن اوضاع» را به بازار مخابره کرده و ریسک ژئوپلیتیک را تخلیه می‌کنند. نکته‌ی حساس اما اینجاست: همین کاهش قیمت، دقیقاً همان پیش‌شرطی است که واشنگتن برای اقدام نظامی کم‌هزینه به آن نیاز دارد. تلاش منطقه‌ای برای جلوگیری از «شوک قیمتی»، ناخواسته هزینه‌ی سیاسی حمله را پایین می‌آورد.
در این معادله، پالس‌های مذاکره از سوی دستگاه دیپلماسی ایران، عامل تشدیدکننده است. هر بار عباس عراقچی از پیشرفت مذاکرات سخن می‌گوید، بازار نفت با کاهش قیمت واکنش نشان می‌دهد؛ چنان‌که پس از توافق کلی بر سر تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، نفت وست تگزاس به زیر ۶۳ دلار سقوط کرد. پرسش جدی این است: این پالس‌ها صرفاً در خدمت دیپلماسی و تنش‌زدایی‌اند، یا ناخواسته در خدمت تقویم نظامی پنتاگون قرار می‌گیرند؟
قیمت نفت هدف فی‌نفسه برای ایران نیست؛ اما در پازلی که قدرت‌های منطقه‌ای و واشنگتن چیده‌اند، هر پالس مذاکره از تهران، پیش از رسیدن به میز، ابتدا به تابلوی قیمت نفت می‌رسد و آن را پایین می‌آورد. قیمت پایین نفت، همان‌طور که شواهد جنگ‌های رمضان و ۱۲روزه نشان داد، زمینه‌ساز تجاوز به ایران است. تا وقتی دکترین دیپلماسی اعلامی به همین شکل ادامه یابد، این خطر بزرگ وجود دارد که دیپلماسی به‌جای مهار جنگ، مشغول آماده‌سازی زمین بازی برای دشمن شود.
انتهای پیام/
