هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
جمعه 22 آبان 1405 16:09 ساعت
شناسه خبر : 390997
آویگدور لیبرمن هرگونه ائتلاف یا حتی تکیه بر حمایت خارجی لیست‌های عربی را بدون استثنا رد کرده است و بجای آن پیشنهاد داده است که ائتلاف تغییر به سمت حریدی‌ها که اکنون در بلوک نتانياهو تعریف می‌شوند حرکت کند.
گروه بین‌الملل-رجانیوز: در نگاه نخست، نتایج انتخاباتی کنست اسرائیل از شکستی واضح برای بنیامین نتانیاهو و اردوگاه راست حکایت دارد. گادی آیزنکوت با دریافت مأموریت تشکیل دولت از سوی رئیس‌جمهور، ۲۸ روز (با احتمال تمدید ۱۴ روزه) فرصت خواهد داشت تا کابینه آینده را شکل دهد. با این حال، این ظاهر ماجراست. در سطح کلان، برنده واقعی این کارزار نه ائتلاف متزلزل اپوزیسیون، بلکه خود بنیامین نتانیاهو است؛ پیروزی‌ای که ماهیت آن در بازگشت تضمین‌شده او به قدرت نهفته است، نه در شمارش اولیه کرسی‌های پارلمانی.
برای درک عمق این فاجعه برای اپوزیسیون و پیروزی نه چندان ملموس نتانیاهو، باید به اعداد عریان انتخابات رجوع کرد. حزب لیکود در این دوره حدود ۱.۱۶۸ میلیون رأی کسب کرد؛ رقمی که حتی از آرای این حزب در انتخابات سال‌های ۲۰۲۲ (۱.۱۱۵ میلیون) و آوریل ۲۰۱۹ (۱.۱۴۰ میلیون) بیشتر است. به بیان دیگر، نتانیاهو امروز آرای بیشتری نسبت به زمانی که ۳۵ کرسی در اختیار داشت جذب کرده است، اما سهم کرسی‌های او به ۲۷ کرسی عقب‌نشینی کرده است.
این پدیده در سطح کلان ائتلاف راست نیز صادق است. احزاب ائتلافی پیرامون نتانیاهو در مجموع حدود ۲.۳۹۷ میلیون رأی به دست آوردند (در مقایسه با ۲.۳۰۵ میلیون رأی در سال ۲۰۲۲). پایگاه اجتماعی این اردوگاه کوچک نشده، بلکه گسترش نیز یافته است؛ اما دلیل افت کرسی‌ها از ۶۴ به ۵۳، نه ریزش آراء، بلکه افزایش خیره‌کننده نرخ مشارکت در سایر بخش‌های جامعه، به‌ویژه اعراب اسرائیل بود. نرخ مشارکت اعراب از ۵۳.۲ درصد در سال ۲۰۲۲ به حدود ۷۷ درصد جهش کرد و نمایندگی آن‌ها در کنست از ۱۰ به ۱۹ کرسی (۱۱ کرسی در لیست مشترک و ۸ کرسی در لیست متحد عربی به رهبری منصور عباس) رسید. این نشان دهنده آن است که نتانیاهو پایگاه خود را از دست نداده، بلکه قربانی یک سونامی مشارکتی در اردوگاه رقیب شده است.
با وجود دریافت مأموریت تشکیل کابینه توسط آیزنکوت، او با یک بن‌بست مواجه است. اردوگاه نتانیاهو ۴۶+۷(حریدی‌ها) کرسی دارد، در حالی که احزاب یهودی مخالف ۴۸ کرسی و احزاب عربی ۱۹ کرسی در اختیار دارند. آیزنکوت می‌تواند نهایتاً از ۶۷ توصیه برای دریافت مأموریت بهره‌مند شود، اما دریافت مأموریت با تشکیل یک دولت پایدار زمین تا آسمان فاصله دارد.
آویگدور لیبرمن هرگونه ائتلاف یا حتی تکیه بر حمایت خارجی لیست‌های عربی را بدون استثنا رد کرده است و بجای آن پیشنهاد داده است که ائتلاف تغییر به سمت حریدی‌ها که اکنون در بلوک نتانياهو تعریف می‌شوند حرکت کند. با فرض حضور اعراب باید گفت بدون ۷ کرسی لیبرمن، احزاب یهودی مخالف بی بی تنها ۴۱ کرسی خواهند داشت. حتی با فرض جذب تمام ۱۹ نماینده عرب، سقف کرسی‌های این ائتلاف به ۶۰ می‌رسد؛ دقیقا برابر با سقف بلوک نتانیاهو، که در صورت همراهی لیبرمن در رأی‌نشانه عدم اعتماد، می‌تواند کابینه آئزنکوت را با ۶۰ رأی علیه آن سرنگون کند.
حتی اگر آیزنکوت به شکلی معجزه‌آسا موفق به تشکیل دولت شود، این کابینه آبستن تناقضات مرگباری است؛ تجربه‌ای که مشابه آن در دولت شکننده نفتالی بنت و یائیر لاپید (۲۰۲۱) دیده شد و پیش از تکمیل سال نخست فروپاشید. ائتلافی که میان ملی‌گرایان تندروی یهودی و احزاب عربی (چه در درون دولت و چه به‌عنوان حامی پارلمانی) جوش بخورد، با نخستین بحران امنیتی در غزه یا لبنان و کرانه باختری منفجر خواهد شد. احزاب عربی زیر فشار شدید مردمی برای عدم حمایت از جنگ‌های ارتش اسرائیل قرار خواهند گرفت و راست‌گرایان تحت فشاری معکوس.
در این میان، نتانیاهو دو سناریوی برای تداوم بقای سیاسی‌اش پیش رو دارد؛ نخست، ورود به یک دولت وحدت اضطراری با آیزنکوت (مشابه توافق چرخش نخست‌وزیری با بنی گانتس در سال ۲۰۲۰) و سپس فروپاشی عمدی آن از درون؛ و دوم، اجازه دادن به شکست محتوم اپوزیسیون در اداره کشور، تا با استفاده از این ناکارآمدی اثبات‌شده، موجی تازه از رأی‌دهندگان را در انتخابات زودهنگام به اردوگاه لیکود بازگرداند. به‌ویژه آنکه تداوم نرخ مشارکت استثنایی اعراب در دوره‌های بعدی تضمین‌شده نیست. اپوزیسیون اسرائیلی اگرچه در این انتخابات پیروز شد، اما در تله‌ی یک شکست راهبردی و طولانی‌مدت افتاده است که چشم‌انداز رهایی از سایه نتانیاهو را برای یک یا دو سال آینده به شدت تیره و تار می‌کند.
انتهای پیام/
