هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
گروه سیاست-رجانیوز: «پول که نداریم، همینه که هست!»، این جمله را مسعود پزشکیان چند روز قبل در توجیه قطع کالابرگ چندین میلیون نفر از مردم بیان کرد، منطقی که ظاهراً تصمیم دارد به جای پیگیری برای بازگشت منابع بلاتکلیف نفتی، بار فشار اقتصادی را بر دوش مردم سنگین‌تر کند.
در شرایط سخت اقتصادی حاصل از تصمیمات دولت و در وضعیتی که رقم خط فقر در شهر تهران به عدد ۸۰ میلیون تومان رسیده، دولت قصد دارد تا خانوارهای با درآمد بیشتر از ۲۷ میلیون تومان را از جامعه هدف کالابرگ کنار بگذارد. گلایه رئیس دولت از نبود پول در کشور، وقتی عجیب‌تر می‌شود که به ابعاد جدیدی از میزان پول‌های بازنگشته به کشور توجه شود که اخیراً از سوی یک نماینده مجلس افشا شده است.
محمد معتمدی‌زاده، عضو هیئت رئیسه کمیسیون اصل نود مجلس به تازگی اعلام کرده که حجم بدهی شرکت‌های تراستی «چندین برابر پول‌های بلوکه کشور در آمریکا» است. این نماینده مجلس همچنین گفته که فرآیند فروش نفت نیاز به شفافیت بیشتر داشته و افرادی که «با سفارش وارد این حوزه می‌شوند و حتی در میان آن‌ها آقازاده‌ها هم حضور دارند» باید از این حوزه جمع شوند.
یعنی به زبان ساده، اکنون پول فروش نفت کشور در اختیار تراستی‌های بدهکاری است که بسیاری از آنان جزو افراد سفارشی و آقازاده‌های مسئولان بوده، میلیون‌ها بشکه نفت از سوی دولت در اختیار آنان قرار گرفته و در عین حال، رئیس همین دولت معتقد است که چون پولی در کشور وجود ندارد، باید کالابرگ چندین میلیون نفر از مردم حذف شود!
اگر آقای پزشکیان واقعا دغدغه مردم دارد، یک راهکار ساده این است که دولت به جای پیگیری شبانه‌روزی مذاکره با دشمن برای آزادسازی مبالغ ناچیز از پول‌های بلوکه و رویافروشی به مردم بابت توافق‌های خیالی، تکلیف پول همان نفتی را روشن کند که پس از اسلام‌آباد فروخته و فروشندگان آن اکنون متواری شده‌اند! آیا قرار است دولت حتی با تفاهم و توافق هم صرفاً نفت را به بدهکاران قبلی بدهد و در نهایت پولی وارد کشور نشود؟
به نظر می‌رسد با توجه به وابستگی‌های داخلی بدهکاران نفتی، وصول این مبالغ نباید به این اندازه سخت و پیچیده باشد، مگر اینکه نهادهای تصمیم‌ساز اقتصادی دولت تصمیم داشته باشند که عمداً چشم خود را بر عبرت‌های دی ماه گذشته و کودتای تراستی‌های بدهکار ببندند.
انتهای پیام/
