هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
گروه بین‌الملل-رجانیوز: روی کاغذ، بلوک موسوم به ضدنتانیاهو از یک اکثریت قاطع ۶۷ کرسی (با احتساب آرای احزاب عربی) برخوردار است. با این وجود، این بلوک به دلیل تناقضات درونی و تعهدات پیشین رهبرانش مبنی بر عدم اتحاد با اعراب، عملاً ناتوان از تبدیل این اکثریت عددی به یک ائتلاف دولتی کارآمد است. در نقطه مقابل، بنیامین نتانیاهو و بلوک حامی او با ۵۳ کرسی در پارلمان کنست قرار دارند؛ بلوکی که آن نیز در وضعیت کنونی فاقد عدد لازم برای تشکیل کابینه است و اینجا این پرسش کلیدی مطرح می‌شود که در چنین بن‌بست موازنه‌ای، استراتژی عملیاتی نتانیاهو چیست؟
نتانیاهو پیش از هرگونه رایزنی برون‌بلوکی، ناگزیر است صفوف متزلزل ائتلاف سنتی خود را ترمیم کند. برخلاف تصور عمومی، بلوک حامی او در مقطعی تا آستانه فروپاشی پیش رفت و اکنون نیز نیازمند بازآرایی مجدد است. در این میان، چالش‌های درون‌اردوگاهی کم نیستند؛ از پرونده نافرجام چهره‌هایی چون اوفر وینتر گرفته تا مطالبات سهم‌خواهانه جریان‌های «نوآم» و احزاب «حریدی» (ارتدوکس افراطی). اما بزرگ‌ترین بحران سیاسی نتانیاهو در این سطح، انشعاب حزب یهودیت تورات متحد به سه فراکسیون مجزا است. بنابراین، گام نخست او استحکام‌بخشی به بدنه موجود و ممانعت از ریزش نیروها به سمت اردوگاه رقیب است؛ هرچند با توجه به شعارهای تمرکزیافته او مبنی بر خدمات نظامی برابر در سپهر سیاسی فعلی، پیوند زدن مجدد بدنه سکولارتر راست‌گرا با احزاب حریدی با موانع جدی روبه‌روست.
پس از تثبیت پایگاه ۵۳ کرسی، نتانیاهو ناچار به جذب شرکا از بلوک مقابل است. با توجه به فاصله ۸ کرسی تا حد نصاب ۶۱ کرسی، او به پیوستن افراد منفرد اکتفا نخواهد کرد؛ بلکه هدف او، جلب همراهی کل یک حزب یا جریان است. در این پازل، سه گزینه‌ی اصلی پیش‌روی او قرار دارد.
گادی آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن. در نگاه نخست، به نظر می‌رسد آیزنکوت منعطف‌ترین گزینه برای ورود به مذاکره باشد، اما شواهد نشان می‌دهد که بنت و لیبرمن از منظر ایدئولوژیک، قرابت بیشتری با اردوگاه راست دارند. خروج تاریخی هر دوی آن‌ها از بلوک راست در گذشته، بیش از هر چیز ناشی از این درک راهبردی بود که مسیر رهبری جریان راست در سایه حضور دائمی نتانیاهو مسدود شده است.
اگر چهره‌هایی چون بنت و لیبرمن تحلیل خود را بر این فرض بگذارند که دوره‌ی سیاسی نتانیاهو رو به افول است، ورود به کابینه او می‌تواند آن‌ها را در نقطه‌ی عزیمت برای تصاحب رهبری حزب لیکود و بالاترین کرسی‌های اجرایی رژیم صهیونیستی قرار دهد؛ فرضیه‌ای که وسوسه‌ای قدرتمند در محاسبات سیاسی آن‌هاست.
با این وجود، هر دو سیاستمدار حامل بار سنگینی در گذشته و اتحادهای سیاسی خود هستند؛ نفتالی بنت با میراث ائتلاف بنت-لاپید شناخته می‌شود و آویگدور لیبرمن کسی است که همین دیروز، تندترین اتهامات از جمله خیانت را متوجه نتانیاهو کرد. با تمام این اوصاف، در سیاست‌ورزی واقع‌گرایانه، هیچ‌کدام از این موانع سدی غیرقابل عبور به شمار نمی‌روند، مشروط بر آن که معادله‌ی قدرت و منافع بقا، توجیه کافی برای چشم‌پوشی از مواضع پیشین را فراهم آورد.
انتهای پیام/
