آسوشیتدپرس: شواهد از رسیدن به خطوط کلی «توافق چند مرحله ای» حکایت دارد/ سرنوشت نامعلوم تحریم‎ها تا 15 سال با وجود حضور بلندپایگان دولتی در ژنو

به گزارش رجانیوز، خبرگزاری آسوشیتدپرس به نقل از منابعی که خواسته‎اند نام آنها فاش نشود، گزارش داد آمریکا و ایران در حال شکل‌دهی توافقی دو مرحله‌ای هستند.

به گزارش آسوشیتدپرس، مقامات می‌گویند که آمریکا و ایران در حال شکل‌دهی طرحی از توافق هستند که مطابق با آن ایران تنها پس از اجرای توافق بلند مدت هسته‎ای، می‎تواند به تدریج برنامه هسته‌ای خود را در طول سال‎های پایانی باقیمانده از مدت زمان اجرای توافق افزایش دهد.

مقامات غربی در بسیاری از عناصری که برای حصول توافق جامع هسته ای ضروری است، شاهد پیشرفت‌هایی بوده‌اند.

طبق این گزارش، اگر طرفین مذاکره‌کننده بعنوان مثال در خصوص بازه ۱۵ ساله به توافق برسند، برای مدت ۱۰ سال بر برنامه هسته‌ای ایران کنترل شدید خواهد بود و در 5 سال بعدی، محدودیت‌ها بر برنامه هسته‌ای ایران به صورت تدریجی برداشته می‌شود.

 

 

آسوشیتدپرس گزارش کرد، بعد از آن ایران می‌تواند شمار سانتریفیوژهای غنی سازی اورانیوم خود را از رقم مورد توافق (5000)  به سمت ۱۰ هزار سانتریفیوژ ، افزایش دهد، اما در عین حال به حد اورانیوم مناسب برای ساخت تسلیحات هسته‌ای نرساند.

با این حال آسوشیتد پرس از وضعیت تحریم‎ها و پیشنهاد طرف امریکایی برای رفع تحریم‎ها خبر نداده است.

آنچه از آن به عنوان توافق بر سر کلیات در مذاکرات هسته‎ای یاد می‎شود، در واقع تعهدات ریز و دقیقی است که ایران ملزم به پذیرش آنها خواهد بود و در مقابل، تعهدات طرف مقابل درباره تحریم‎ها بصورت کلی در نظر گرفته شده و بررسی آن به توافق بر سر جزئیات یعنی مرحله دوم توافقات موکول شده است. این در حالی است که برای بحث بر سر این موضوعات بلندپایه ترین تیم مذاکره کننده مشتمل بر دو عضو کابینه و دستیار ویژه رئیس جمهور به ژنو اعزام شده اند تا این پیام به غرب ابلاغ شود که دولت به صورت جدی به دنبال شکل گیری یک توافق است.

 

 

گفتنی است رهبر معظم انقلاب  اسلامی، پس از مذاکرات مونیخ، در جمع فرماندهان ارتش، لزوم تک مرحله‎ای بودن توافق با غرب و لغو یکباره همه تحریم‎ها را از شروط تحقق یک توافق مورد قبول ایران برای حفظ منافع ملی عنوان کرده و فرمودند: « این حرفی هم که حالا انسان می‌شنود که میگویند که «در یک برهه‌ای درباره‌ی اصول کلّی توافق کنیم، بعد درباره‌ی جزئیات»، این را هم بنده نمی‌پسندم؛ این را من نمی‌پسندم. با تجربه‌ای که از رفتارهای طرف مقابل داریم، احساس میکنم که این وسیله‌ای خواهد شد برای بهانه‌گیری‌های پی‌درپی برسر جزئیات. اگر توافق میکنند، جزئیات و کلّیات و همه را در یک‌جلسه‌ی واحد تمام بکنند، امضا کنند. اینکه کّلیات را جداگانه توافق کنند، و بعد بر اساس آن کلّیات - که یک‌چیزهای مبهمی است، تفسیرپذیر است، تحلیل‌پذیر است - بروند سراغ جزئیات، نه، این منطقی نیست.

 

همه‌ی آنچه هم قرارداد بسته میشود بین مسئولین ما و بین طرف مقابل، باید روشن، واضح، غیر قابل تفسیر و تأویل باشد. این‌جور نباشد که طرف مقابل - که با دبّه‌کردن و چک‌وچانه زدن، کار خود را پیش میبرد - بتواند باز سر قضایای گوناگون، بهانه‌گیری کند، دبّه در بیاورد، کارها را مشکل بکند؛ نه، همه‌ی اینها برای این است که سلاح و حربه‌ی تحریم از دست دشمن خارج بشود. اگر بتوانند این کار را بکنند خوب است. البتّه باید به معنای واقعی کلمه تحریم از دست دشمن خارج بشود، تحریم برداشته بشود؛ توافقِ به این صورت‌[ بشود]؛ والّا اگرچنانچه در این زمینه به توفیق نرسیدند، ملّت ایران و مسئولین و دولت محترم و دیگران، راه‌های فراوانی دارند و یقینا باید آن راه‌ها را طی کنند برای اینکه بتوانند حربه‌ی تحریم را بی‌اثر کنند و کُند کنند.»