پایان فیلمساز خلاق سینمای ایران/کیایی به عقب پرتاب شده است

گروه فرهنگ رجانیوز - حامد یامین پور: دل بریدن از مصطفی کیایی فیلمسازی که چند سال پیش ما  را به ظهور فیلمسازی مستعد و قصه گو در سینمای ایران امیدوار کرد کار چندان ساده ای نیست. کیایی اما با آخرین فیلم خودش – بارکد- شاید نا خواسته ما را به این نتیجه سخت رساند . 

 

مصطفی کیایی مسیر دشوار تبدیل شدن به فیلمسازی قابل اعتنا را به سرعت طی کرد چرا که او بر خلاف جوان های هم صنف اش سینما را به گونه دیگری می دید و فیلم هایش را در مواجهه با مردم معنا می کرد . همین امر و استقبال چند باره مردم در جشنواره فجر و اکران عمومی فیلم اش باعث شد که نام کیایی سر زبان ها بیفتند.

 

انتظار بالا از این فیلمساز باعث شد که دیگر نتوان هر تصویر متحرکی که توسط او ساخته شده را فیلم دانست و مورد ستایش قرار داد. او در مخاطبش این انتظار را به وجود آورده که در هر فیلمش یک شگفتی رو کند و ما را با قصه ای نو و روایتی متفاوت همراه کند.

 

«بارکد» برای کیایی یک عقب گرد محسوب می شود. پرتاب شدن به نخستین فیلم اش «بعد از ظهر سگی». فیلمی با شوخی های مکرر جنسی که می کوشید با کنار هم گذاشتن کلیشه های کمدی مخاطب را بخنداند. اتفاقی که به دلیل حضور جمعی از کمدین های چهره آن سال ها تا حدی ممکن شد. با این حال آن فیلم آن قدر اثر غیر قابل اعتنایی بود که شاید این روزها کسی آن را به خاطر نیاورد. حتی ممکن است طرفداران کیایی ترجیح دهند که «ضد گلوله» را نخستین فیلم وی بدانند.

 

 

همچون نخستین فیلم او در فیلم آخر کیایی باز هم این دیالوگ ها و موقعیت های جنسی است که بار کمدی را به دوش می کشد. فیلمساز تمام خلاقیتش را به کار گرفته تا رکورد دیالوگ های دو پهلو را در فیلمش بشکند. نام آوردن از یک هنرپیشه زن خارجی و مقایسه آن با بازیگر زن فیلم تنها یک نمونه از هنرمندی های کیایی در «بارکد» به حساب می آید. 

 

آش این فیلم اما زمانی شور می شود که در یکی از سکانس های فیلم به صراحت به همجنسباز بودن یکی از کاراکتر ها اشاره می شود و فیلمساز می کوشد تا با اشاره چند باره به این مسئله از مخاطب خنده بگیرد و به زور فیلم کمدی تحویل دهد. 

 

 

وقتی به خاطر می آوریم که کیایی پس از دو فیلم خوب «ضد گلوله» و «خط ویژه» و فیلم متوسط «عصر یخبندان» به سراغ این اثر ضعیف و لاغر به لحاظ فیلمنامه و با این جنس از کمدی رفته است می توانیم به این نتیجه برسیم که او اگر چه کارگردانی قابل قبول و موفقی در آثارش دارد اما در فیلمنامه حرف مهم دیگری ندارد و توانش تمام شده . هنری که البته او به واسطه آن به شهرت رسید. زمانی که سیمرغ بهترین فیلمنامه را از جشنواره فجر گرفت.

 

کیایی برای همچنان ماندن در سینما باید تصمیمات مهمی بگیرد. یا فیلمنامه اش را کسی دیگری برای او بنویسد و یا این که از تند تند فیلم ساختن دست بکشد و چند سالی بر روی یک فیلمنامه استخوان دار متمرکز شود. این گونه شاید بتوان در سال های آینده با یک فیلمنامه قوی و قابل اعتنا بار دیگر به موفقیت فیلم های قبلی اش دست پیدا کند.