«تاکسی»؛ سومین ساخته‌ جعفر پناهی در دورانی که به ممنوعیت فیلمسازی محکوم است!/ آیا قرار نیست بر اجرای احکام قضایی نظارت شود؟

گروه فرهنگی- رجانیوز: جمهوری اسلامی ایران شاید تنها کشوری در دنیا باشد که در اکثر رسانه‌های مهم بین‌المللی متهم به نبود ازادی بیان و زندانی کردن فعالان سیاسی و هنرمندان و روزنامه‌نگاران است و همزمان محکومین امنیتی آن می‌‌توانند در دوران محکومیت خود آزادانه به فعالیت بپردازند و اتفاقا از امکانات بیشتری هم برخوردار شوند.

 

به گزارش "رجانیوز"، جعفر پناهی سال 89 به اتهام «اجتماع و تباني و تبليغ عليه نظام» به شش سال حبس تعزيري و همچنین به 20 سال محروميت از حقوق اجتماعي شامل ساختن فيلم، نوشتن هر نوع فيلمنامه، مسافرت به خارج از كشور و مصاحبه با رسانه‌ها و مطبوعات داخلي و خارجي محكوم شد، اما در عین حال در همین سال‌هایی که ظاهرا در دوران محکومیت به سر می‌برد و برایش در فستیوال‌های مختلف جهانی صندلی خالی می‌گذارند چندین بار با ساخته‌های جدیدش! در همان جشنواره‌ها شرکت کرده است و برنده جایزه هم شد است.

 

در همین زمینه اخیرا اعلام شده است که «تاکسی»، تازه‌ترین ساخته‌ی جعفر پناهی در دوران ممنوع‌الکاری، برای حضور در جشنواره برلین پذیرفته شده است.

 

پیش از این اما جعفر پناهی در دوران محکومیتش دوبار دیگر نیز در جشنواره برلین حضور داشت. او دو سال قبل با فیلم «پرده» خرس نقره‌ای بهترین فیلم‌نامه شصت و سومین جشنواره فیلم برلین را به دست آورد و سال قبلش نیز با فیلم «این یک فیلم نیست» در این فستیوال حاضر شده بود.

 

پناهی حتی چند هفته قبل و با اینکه ظاهرا به 20 سال ممنوعیت نوشتن هرگونه فیلمنامه محکوم شده است برای فیلم‌نامه‌ی «گل»- داستان پدری است که میخواهد برای بازگشت آرامش به خانواده‌اش پسر فلج‌اش را به قتل برساند- برنده‌ی فوند سینمایی جشنواره آسیا پاسیفیک شد و کمک هزینه‌ی 25 هزار دلاری این جشنواره را همراه سه فیلمساز دیگر از کشورهای بنگلادش، اسرائیل و دانمارک برای ساخت فیلم جدیدش به دست آورد.

 

نکته‌ی جالب ماجرا اما اینجاست که در تمام این سال‌ها و همزمان با حضور فیلم‌های پناهی در فستیوال‌های خارجی در همین محافل و جشنواره‌های به یاد پناهی که در زندان جمهوری اسلامی است صندلی خالی قرار می‌گیرد و در رسانه‌ها او را فیلمسازی معرفی می‌کنند که در زندان به سر می‌برد.

 

این تناقض اما در سال‌های اخیر به قدری پررنگ شد که حتی عباس کیارستمی هم طی صحبت‌هایی به این نکته اشاره کرد که همه در خارج از کشور در مورد پناهی از او سوال می‎کنند، اما مطبوعات خارجی به دلایلی نامعلوم نمی‎خواهند خبر آزاد بودن پناهی را منتشر کنند!

 

کیارستمی در گفتگو با نیویورکر در خصوص جعفر پناهی چنین گفته بود که: «چیزی که مرا عصبانی می کند واکنش غرب و واکنش پناهی به این موضوع است. مثل این که کسی نمی خواهد اعلام کند پناهی خیلی وقت است از زندان آزاد شده است. آزاد است و حتی فیلمی ساخته که در جشنواره کن به نمایش در آمد. او در حال حاضر در حال مذاکره برای ساخت فیلم‌های بعدی‌اش است.»

 

کیارستمی همچنین گفته بود: «من واقعا نمی‌فهمم که چرا کسی در مورد این موضوع آشکارا صحبت نمی‌کند. وقتی می‌بینم که غرب توجه نمی‌کند که پناهی دیگر در زندان نیست عصبانی می‌شوم. من نسبت به این قضیه واقعا عصبانی هستم چون دائما این سئوال از من پرسیده می‌شود. هیچ کس نمی‌گوید که اقای پناهی دیگر در زندان نیست. انگار که چیزی اتفاق نیفتاده است.»

 

در این میان اما نکته‌ی مهم‌تر عدم توجه دستگاه های مربوط به این مسئله است. حکم قضایی جعفر پناهی چه درست و چه غلط سال 89 صادر شده است و از آن پس در اکثر محافل جهانی علیه جمهوری اسلامی بابت محکومیت وی جوسازی گسترده ای به راه افتاده است. در اینجا به اهمیت یا عدم اهمیت این جوسازی ها و  این بازی‌های رسانه‌ای هم کاری نداریم، اما مسئله این است که کاش دستگاه های مسئول بر اجرایی شدن حکم صادره‌‌ نظارتی حداقلی داشت، چرا که در حال حاضر هم جوسازی رسانه‌ای علیه جمهوری اسلامی به دلیل زندانی کردن وی براه افتاده است و هم اینکه همان محکوم امنیتی در همین مدت مشغول ساخت فیلم‌های مسئله‌دار و ادامه فعالیت‌های غیرقانونی علیه کشور است.