آیت اللّه بهاءالدّینی: من یک روز به امام عرض کردم که این حرکت شما الهی است، امّا نفوس آمادگی ندارد! امام فرمودند: "آقای بهاءالدّینی همه چیز در اختیار من است، خودم در اختیار خودم نیستم!" ما خیلی تعجب کردیم!! ولی بعدها فهمیدیم که مطلب همین طور است که امام فرمودند. همه چیز در دستشان بود.

اغلب مساجد ما در طراز انقلاب نیست و از جنبه آبادانی باطنی، بعضی‌ها کم رنگ و بعضی‌ها تهی شده! کم پیدا می‌شود مسجدی که آن نشاط و آبادانی باطنی در آن ملموس و محسوس باشد.

آیت الله بهجت به بنده گله کرده و گفتند: بعضی‌ها نمی‌دادند که من مشغول سخن گفتن با چه کسی هستم! می‌آیند این رشته را قطع می‌کنند. در راه مثلاً نماز مستحبی یا نافله‌ای می‌خواندم، کسی می‌آمد و با اصرار و اینها، این رشته را قطع می‌کرد.

علامه طباطبائی: در شب جمعه ای داشتم نماز وتیره می‌خواندم. در حال قرائت سوره صاد بودم که ناگهان دیدم از جای خودم حرکت کردم ولی بدنم در زمین است! به قدری با بدنم فاصله گرفتم که این بدن را در دورترین نقطه مشاهده کردم.

به علّامه حسن زاده آملی عرض کردم که من وقتی تهران می‌روم، به تهران که می‌رسم، می‌بینم آن حال قم را ندارم. از تهران که برمی‌گردم، نزدیک قم که می‌رسم حالم عوض می‌شود! این سئوال را از محضر آیت اللّه بهجت و آیت اللّه پهلوانی نیز پرسیدم.

این نوجوان روز سوم از دنیا رفت. بدنش را به قبرستان بردند تا به خاک بسپارند. وقتی بدن را در قبر گذاشتند، استاد بالای سر قبر او آمد و دید که این نوجوان که از دنیا رفته، یک بیتی برای استاد می‌خواند و از وضع خودش خبر می‌دهد!

مرحوم آیت الله پهلوانی در نزدیکی زمان ارتحالشان فرمودند: «مُردنم را به من نشان دادند. واضحِ واضح. و اکنون نیز آن زمان برایم مشهود است. دیدم که انبیا و اولیای الهی در تشییع جنازه من شرکت کرده‌اند.» خب چه عملی را ایشان باید انجام داده باشند که انبیاء و اولیای الهی به تشییع جنازه ایشان آمدند؟

در خانه خدا، در محضر ربوبی و در دستگاه اهل بیت(علیهم السلام) هیچ چیزی گم نمی‌شود. نه تنها گم نمی‌شود، بلکه چند برابر پاداش می‌دهند و جبران می‌کنند. آنها زیر دین کسی نمی‌مانند.

عزیزان اگر زندگی ما جوری شد که رمان را بیشتر از قرآن خواندیم و انس‌مان با کتاب‌های رمان بیش از قرآن شد، بدانید که در مسیر انحرافی قرار گرفتیم. رمان می‌خوانید عیبی ندارد اما به چه قیمتی؟ جوری نشود که قرآن کمرنگ شود.

گاهی برای کمرنگ کردن تلاوت و قرائت قرآن و نگاه به آیات آن، از این دریچه که دنبال تفکر و تدبر و تفسیر باشید، وارد می‌شوند! بدانید این یک بحث انحرافی است. این‌ها القائات شیطانی است! حتی اگر گوینده هم متوجه این مسئله نباشد.

تکان دادن و جا به جا کردن گلدان، ممکن است باعث شود که گل از اصل خشک شود. سالک هم همین طور است. وقتی از این شهر به آن شهر منتقل می‌شود، از این طرف به آن طرف مسافرت می¬کند، ممکن است سلوک و معنویت را زمین بگذارد.

مرحوم آیت الله پهلوانی و مرحوم آیت الله جعفری (رضوان الله تعالی علیهما) به قدری انس با قرآن داشتند که از ابتدای باء بسم الله تفسیر المیزان تا پایان المیزان را با هم مباحثه کردند که بیست جلد می‌شود.

ببینید الان این شایعات و زمزمه‌هایی که می‌کنند که جنگ در پیش هست، این اضطراب‌هایی که ایجاد می‌شود همه ناشی از نقص در توحید است. اگر توحید انسان درست شده باشد دیگر نگرانی ندارد. او وظیفه توحیدی خود را انجام دهد خدا هم به وعده‌های قطعی خودش عمل می‌کند. باید اینها را باور کرد.

کینه کسی را به دل نگیرید. یک وقت هست که به دین و انقلاب و اینها توهین می‌شود، آنجا جای برائت و کینه مخالفین اهل بیت و مخالفین نظام را به دل گرفتن ، یک وظیفه است. اما آنجایی که مربوط به امور شخصی انسان است، مربوط به دین آدم نیست، مربوط به انقلاب و ارزش‌ها نیست، اینجا جای کینه گرفتن نیست.

همین چند هفته قبل یک آقایی آمد که مشکل فروش ملکی را داشت. می‌گفت مدت‌هاست که هر کار می‌کنم این فروش نمی‌رود، عرض کردم که یک مقداری نذر کن برای ایتام سادات، جلسه بعد آمد و گفت ملک فروش رفته!

آیت الله بهجت فرمودند: "این بیماری‌ها که چیزی نیست. بیماری‌های روحی مهم است. گاهی بعضی از اینها شصت سال زحمت می‌خواهد تا انسان بیماری روحی را درمان کند." ایشان دیگر چیزی نفرمودند. من دیدم آیت الله انصاری شیرازی، شاید ده دقیقه دستمال را در آورده بود و همین طور گریه می‌کرد.

آیت الله برهان در پاسخ به طلب حلالیّت آیت اللّه پهلوانی فرموده بودند: من هر شب تا همه را حلال نکنم به خواب نمی‌روم و خوابم نمی‌رود.

کسانی که در سیر و سلوک و تهذیب نفس ورود پیدا می ­کنند، تا یک کتاب سلوکی دستشان می­ آید، نوعاً نسبت به جسم خودشان بی­ توجه می­ شوند و حتی گاهی دست به کارهای خوبی می ­زنند که دست به آن کارها نباید بزنند. مثل چه چیز؟ مثلاً فرض کنید که همه ماه رجب و ماه شعبان را روزه می­ گیرند می­ خواهند وصل بکنند به ماه مبارک رمضان.

آیت اللّه پهلوانی فرمودند که این جوایز معنوی به قدری سنگین است که اگر سالک ظرفیت قبول یک‌باره آنها را نداشته باشد، قالب تهی می‌کند! لذا در طول سال به تدریج آن‌ها را به او می‌دهند.

آیت اللّه پهلوانی یک روز در جلسه فرمودند: «من یک نگرانی و ترس دارم و آن این است که این فضایی که نسبت به عرفان و بیان معارف به برکت حضرت امام (رضوان الله تعالی علیه) ایجاد شده، هم در حوزه¬ها و هم در جامعه، به واسطه بعضی از ندانم کاری¬ها دوباره بسته بشود.»!

اگر تو تا این اندازه مراقب احوال و اخلاص در اعمالت هستی به گونه¬ای که برایت تشخیص این مطلب مشکل شده که نماز شب افضل است یا مطالعه و تحصیل علم، چگونه اوقاتت را به کشیدن قلیان که در این باب اقوال مختلف است، می¬گذرانی!؟

در مجالس آیت اللّه پهلوانی، این ده دقیقه آخر آنچنان عواطف و احساسات شاگردها را به جوش می‌­آورد و اشکها را جاری می‌کرد که باعث می‌شد آن معارفی که یک ساعت مطرح شده بود، در دل شاگردان نشسته و حک شود.