گروه تاریخ- رجانیوز: تاکنون کتاب ها و اسناد مختلفی درباره پرونده هسته ای جمهوری اسلامی ایران منتشر شده است اما بدون تردید در میان همه آنها، کتاب خاطرات هسته ای حسن روحانی تحت عنوان «امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای» اهمیت ویژه ای دارد.

به گزارش رجانیوز، این کتاب اگرچه با هدف دفاع از عملکرد دو سال دیپلماسی دولت اصلاحات در پرونده هسته ای و مذاکرات با سه کشور اروپایی نوشته شده است اما به نظر می رسد زمانی که سال ۹۱ این کتاب منتشر شد، هیچ گاه نویسنده آن تصور نمی کرد یک سال بعد در قامت رییس جمهور کشور قرار گیرد و جالب تر اینکه همان مشی سالهای ۸۲ تا ۸۴ را در عرصه دیپلماتیک تکرار کند.

شاید اگر آقای روحانی در آن برهه می دانست که قرار است تاریخ باز هم تکرار شود، اقدام به انتشار این کتاب نمی کرد یا لااقل از انتشار بخش های قابل توجهی از این کتاب صرف نظر می کرد اما تقدیر روزگار بر این بود که یک سال بعد از انتشار کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای، وی سکان مدیریت کشور را به دست گیرد و از قضای روزگار، همین کتاب تبدیل به یک منبع معتبر برای نقد عملکرد دولت یازدهم و تکرار اشتباهات گذشته شود.

 در همین راستا، جهت بازخوانی تاریخ و تبیین این موضوع که درمذاکرات ژنو و لوزان نیز بسیاری از اشتباهات مذاکرات سعدآباد، بروکسل و پاریس در حال تکرار و همان مسیر ناکام در عرصه دیپلماسی در انتظار مردم و دولت است، رجانیوز طی سلسله گزارش هایی به بازخوانی مهم ترین بخشهای این کتاب می پردازد.

همانطور که در بخش اول از این سلسله مطالب به ماجرای ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل، در بخش دوم به سابقه تاریخی روحانی و ظریف در بی خبر گذاشتن مردم و رسانه ها از جزییات مذاکرات در سال ۸۳ ، در بخش سوم  نیز به سابقه «خوش بینی» مفرط حسن روحانی به مذاکره با اروپا و آمریکا، در بخش چهارم به ماجرای نقض خط قرمز نظام در مذاکرات بروکسل علیرغم تاکیدات رهبر انقلاب و در بخش پنجم نیز به  تعهدات نابرابر و مبهم اروپا به ایران در برابر تعهدات شفاف کشورمان به طرف مقابل پرداخته شد، در گزارش حاضر به سابقه تاریخی شکست سیاست اعتمادسازی در برابر دشمن با استناد به حرفهای آنگلا مرکل به حسن روحانی پرداخته می شود.

رییس جمهور در صفحه 422 کتاب امنیت ملی و دیپلماسی هسته ای با اشاره به دیدارش  با آنگلا مرکل رییس وقت حزب دموکرات مسیحی آلمان در تاریخ 7 اسفند 83 می نویسد که مرکل خطاب به وی تاکید می کند ایران باید اعتمادسازی کند و این اعتمادسازی جز با به رسمیت شناختن موجودیت اسراییل محقق نمی شود:

«اعتمادسازی بسیار مهم است. ایران فعالیت شدیدی در زمینه تولید موشک های میان برد دارد. به چه منظوری این کار انجام می شود؟ این  موشک ها در ارتباط با سلاح های کشتار جمعی بسیار خطرناک شمرده می شوند. مهم این است که شما موجودیت اسراییل را قبول ندارید. نکته بعدی این است که چرا ایران نمی خواهد امریکایی ها وارد مذاکرات شوند؟ اگر آنها وارد شوند هماهنگی برای دستیابی به نتیجه راحت تر خواهد شد.»

توجه در این بخش از اظهارات مرکل خطاب به دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان در سال 83 به خوبی نشان می دهد که همچنان علت اصلی تضاد 1+5 با جمهوری اسلامی ایران حل نشده و تا زمانی که موجودیت رژیم صهیونیستی از طرف ایران به رسمیت شناخته نشود، طبیعی است که مذاکرات نتیجه مورد نظر ایران را نخواهد داشت.

این موضوعی است که رهبر معظم انقلاب نیز در سخنرانی 12 آبان 78 خود به آن اشاره کرده اند:

«در این سه، چهار سال اخیر، گاهی امریکاییها در گوشه و کنار گفتند که ما مایلیم با ایران ارتباط داشته باشیم! سه، چهار سال است که گاهی این حرفها را میزنند. البته این که گفتن نداشت؛ معلوم است که میخواهند ارتباط داشته باشند؛ اما هدف آنها از این ارتباط چیست؟ این را پوشیده نگه میداشتند؛ تا این اواخر که یکی از دولتمردانشان - حالا دولتمردان که چه عرض کنم؛ طرف، خانم بود! - ساده‌لوحی به‌خرج داد و چیزی را که آنها نمیگفتند، او در کلماتش افشا کرد! گفت ما با ایران رابطه برقرار میکنیم؛ لیکن شرط این رابطه این است که ایران اوّل باید مسأله‌اش را با اسرائیل حل کند! بله؛ اصلاً قضیه همین است. این را همیشه ما میگفتیم، اما بعضیها ملتفت نبودند! مسأله اصلی امریکا در رابطه با هر کشوری و بخصوص در رابطه با ایران اسلامی - که امروز بلندترین پایگاه مبارزه با اسرائیل این‌جاست - همین مسأله است. صهیونیستها گردانندگان سیاست امریکایند.»

با این حال در شرایطی که این روزها بیش از هر زمان دیگر تنش های میان ایران و رژیم صهیونیستی در مطنقه بر سر مسایلی مانند سوریه، لبنان، فلسطین، یمن و عربستان به اوج رسیده است باید منتظر بود و دید سرنوشت سلسله مذاکرات یک سال و نیم اخیر ایران با آمریکا در موضوع هسته ای به کجا خواهد رسید؟ آیا در این مدت آمریکایی ها مستقل از صهیونیست ها عمل خواهند کرد یا باز هم به علت تعارضات بنیادین ایران با آمریکا و رژیم صهیونیستی، از دل صدها ساعت مذاکره و نشست و برخاست ظریف- کری، نتیجه ای به دست نخواهد آمد؟