خداحافظ ویکتور، سلام پیتر؛ چرخش مجارستان یا تسلیم به بروکسل؟

کنار رفتن ویکتور اوربان، یکی از مزاحم‌ترین بازیگران برای نظم اروپایی و پیروزی پتر ماگیار در مجارستان نه یک جابه‌جایی ساده قدرت بلکه پایان یک دوره «لجبازی سیاسی» با اتحادیه اروپا و آغاز بازگشت به خط بروکسل است.

 

اوربان طی سال‌های اخیر با تکیه بر رابطه نزدیکش با دونالد ترامپ، مجارستان را به یک گره اخلال در تصمیم‌گیری‌های اروپایی تبدیل کرده بود. از وتوهای پی‌درپی تا سنگ‌اندازی در کمک به اوکراین. بوداپست عملاً نقش یک «ترمز سیاسی» را بازی می‌کرد؛ ترمزی که دقیقاً در راستای نگاه ترامپ برای کاهش تعهدات غرب عمل می‌کرد. حالا با روی کار آمدن ماگیار، این ترمز در حال برداشته شدن است و یکی از معدود اهرم‌های غیرمستقیم ترامپ در اروپا از بین رفته و به دیگر پروژه‌های شکست خورده ماگا خواهد پیوست.

 

در سطح نخست، انتظار می‌رود دولت جدید بخشی از تنش‌های سیاسی با بروکسل را کاهش دهد. یکی از نمونه‌های فوری، عقب‌نشینی احتمالی از وتوی کمک مالی کلان به اوکراین است، اقدامی که می‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از «بازگشت به اروپا» معرفی شود. همچنین در حوزه انرژی فاصله‌گیری تدریجی از وابستگی سیاسی به روسیه، بدون قطع کامل روابط (که برای اقتصاد مجارستان فعلاً غیرواقع‌بینانه است) در دستور کار قرار خواهد گرفت.

 

در پروژه‌های کلیدی مانند نیروگاه هسته‌ای پاکش، رویکرد جدید احتمالاً به‌جای توقف کامل، بر بازنگری شرایط مالی و کاهش حساسیت‌های سیاسی متمرکز خواهد بود. این نشان می‌دهد که تغییر مسیر، بیشتر تاکتیکی است تا راهبردی.

 

در حوزه‌های اجتماعی، هرگونه نرمش در سیاست‌های مهاجرتی یا مسائل مرتبط با هویت جنسیتی، می‌تواند به‌عنوان عقب‌نشینی از گفتمان «حاکمیت ملی» تعبیر شود. گفتمانی که در دوره اوربان به یکی از ارکان سیاست داخلی بدل شده بود. چنین تغییراتی اگرچه ممکن است رضایت بروکسل را جلب کند، اما در داخل کشور احتمالا  موجب تغمیق شکاف‌های اجتماعی خواهد شد.

 

مهم‌ترین پیامد، در نهایت به سطح زندگی روزمره شهروندان بازمی‌گردد. تعدیل در سیاست‌های انرژی به افزایش هزینه‌های سوخت و برق منجر خواهد شد. نکته‌ای که «بازگشت به اروپا» را از یک شعار سیاسی به یک مسئله اقتصادی ملموس تبدیل خواهد کرد. در چنین شرایطی، حمایت عمومی از مسیر جدید ممکن است به‌سرعت فرسایش یابد.

 

انتهای پیام/