بمب یک همدلانه/ گام رو به جلوی مهدویان در روایت جنگ و محکومیت متجاوز

فیلم موقعیتی را خلق می‌کند که مردم می‌توانند جنگ را در کوچه‌ خودشان، در گوشه پیاده‌رو، زیر نهال باریکی، با چشمشان ببینند، با گوششان بشنوند و با شامه‌شان آن را حس کنند.

گروه فرهنگ-رجانیوز: همین که در «نیم شب» همانند «درخت گردو» بمب از سر سطوه بر سر مردم نیفتاده و دشمن متجاوز محکوم می‌شود، اتفاق مبارکی است. این نشان می‌دهد که مهدویان از «درخت گردو» تا «نیم شب» توانسته تا حد خوبی مسیر واقع‌نگری را بپیماید.

خطوط فرعی قصه که زیاد هم هستند، در نیمه اول فیلم بیشتر به خدمت مسیر اصلی فیلم درمی‌آیند. در نیمه دوم، تشتت در روایت در کنار برخی زوائد و شذوذات، قصه را از ریتم می‌اندازد و به اتمسفر ضربه می‌زند.

فیلم موقعیتی را خلق می‌کند که مردم می‌توانند جنگ را در کوچه‌ خودشان، در گوشه پیاده‌رو، زیر نهال باریکی، با چشمشان ببینند، با گوششان بشنوند و با شامه‌شان آن را حس کنند. در چنین موقعیتی شخصیت‌ها از هر نسل، قوم، طبقه و مذهبی که باشند، نسبتی با جنگ پیدا می‌کنند و هر کدام از این شخصیت‌ها یک خط فرعی را در قصه شکل می‌دهد.

فیلم‌ساز با خطوط فرعی متعدد و متکثری که در قصه می‌گنجاند به مخاطب می‌گوید که این جنگ، جنگ همه است. خطوط فرعی قصه عمدتا به یک نقطه می‌رسند و آن مهربانی و مدارا است. این مهربانی‌های کوچک کوچک در کلان روایت فیلم تصویری از همدلی مردم را خلق می‌کند.

در مجموع «نیم شب» فیلم متوسطی است ولی برای محمدحسین مهدویان خوب و امیدوارکننده به نظر می‌رسد.

انتهای پیام/

لینک کوتاه » http://rajanews.com/node/388394

لینک کوتاه کپی شد

کلیدواژه ها »