هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
جمعه 24 مهر 1405 01:42 ساعت
شناسه خبر : 390692
بهبود روابط چین و هند پس از سال‌ها تنش، فرصتی برای همکاری منطقه‌ای دو قدرت در زمینه مدیریت منابع آبی، توسعه زیرساخت‌ها و مقابله با بحران‌های انسانی فراهم کرده است.
گروه بین‌الملل-رجانیوز: سفر اخیر شی جین‌پینگ، رییس‌جمهور چین، به هند برای شرکت در نشست بریکس، نقطه اوج روند بهبود روابط دو کشور بود؛ روندی که پس از درگیری مرزی سال ۲۰۲۰ و با ازسرگیری پروازهای مستقیم، کاهش برخی محدودیت‌های روادید و سرمایه‌گذاری دوجانبه و پیشرفت در مذاکرات مرزی شتاب گرفته است.
در سطح بین‌المللی نیز پکن و دهلی‌نو در برخی موضوعات، از جمله مخالفت با اقدامات قهری یک‌جانبه و حمایت از نظام تجارت چندجانبه مبتنی بر قواعد بین المللی، دیدگاه‌های نزدیک‌تری پیدا کرده‌اند. با این حال، به نوشته نویسنده، ضرورت همکاری این دو کشور در سطح منطقه‌ای کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
این رسانه نوشت: سیلاب‌های اخیر نپال پس از فروپاشی یک یخچال طبیعی در نزدیکی مرز چین، اهمیت همکاری منطقه‌ای میان این دو قدرت آسیایی را نمایان کرد. چین و هند هر دو به کمک‌رسانی به نپال پرداختند، اما اقدامات آنها هماهنگ نبود. بالندرا شاه، نخست‌وزیر نپال، در مجمع عمومی سازمان ملل خواستار ایجاد سازوکاری مشترک میان نپال، چین و هند برای تبادل داده‌های ماهواره‌ای، پایش دریاچه‌های یخچالی و تقویت سامانه‌های هشدار سریع شد.
مرکز بین‌المللی توسعه یکپارچه کوهستان، مستقر در نپال و متشکل از هشت کشور از جمله چین و هند، می‌تواند در این زمینه نقش ایفا کند. به گفته فارن پالسی اجرای چنین طرح‌هایی با ارزیابی جداگانه هر پروژه و پرهیز از مناطق مورد مناقشه، می‌تواند هم از به حاشیه رانده‌شدن هند در جنوب آسیا جلوگیری کند و هم شفافیت ابتکارهای چین را افزایش دهد.
به گزاش فارن پالسی چین طی یک دهه گذشته به یکی از شرکای اصلی تجاری، سرمایه‌گذاری و دفاعی کشورهای جنوب آسیا تبدیل شده است. پکن برای حفظ ثبات پیرامونی، یافتن بازارهای صادراتی و سرمایه‌گذاری و ایجاد مسیرهای تجاری جایگزین، به این منطقه توجه دارد. در مقابل، هند گسترش نفوذ چین را تهدیدی برای جایگاه منطقه‌ای خود می‌داند.
تلاش هند برای محدودکردن حضور چین، به ایجاد ابتکارهایی بدون مشارکت دهلی‌نو انجامیده است؛ از جمله کریدور اقتصادی چین و پاکستان که در سال ۲۰۱۵ ایجاد شد و یکی از ارکان ابتکار کمربند و جاده است. چین همچنین همکاری‌های سه‌جانبه‌ای با پاکستان و بنگلادش و نیز با افغانستان و پاکستان دنبال کرده و در پروژه‌های زیرساختی سریلانکا و بنگلادش مشارکت داشته است
فارن پالسی در گزارش خود آورده است: با وجود رقابت دو قدرت، بیشتر کشورهای جنوب آسیا می‌کوشند روابط خود را با هر دو حفظ کنند و از انتخاب اجباری میان آنها بپرهیزند. توقف نشست‌های سران انجمن همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا (سارک) از سال ۲۰۱۴، در پی اختلافات هند و پاکستان، نیز نشان‌دهنده دشواری همکاری‌های منطقه‌ای است. این گزارش تاکید می کند که همسویی چین و هند می‌تواند به کاهش نگرانی‌ها درباره نفوذ اقتصادی پکن و وابستگی کشورهای کوچک‌تر منطقه کمک کند.
مدیریت منابع آبی یکی از مهم‌ترین زمینه‌های همکاری است. پیمان آب‌های رود سند میان هند و پاکستان پس از تعلیق اجرای آن از سوی دهلی‌نو در وضعیت بلاتکلیف قرار دارد و اعتبار پیمان آب رود گنگ میان هند و بنگلادش نیز در ماه دسامبر به پایان می‌رسد. از آنجا که سرچشمه بسیاری از رودخانه‌های بزرگ جنوب آسیا در چین است، نویسنده بر ضرورت گفت‌وگوهای چندجانبه با مشارکت پکن تاکید می‌کند. توافق چین و هند برای ازسرگیری تبادل داده‌های هیدرولوژیکی و احیای سازوکار کارشناسی درباره رودخانه‌های فرامرزی، گامی در این مسیر است.
توسعه زیرساخت‌ها و کمک به ثبات افغانستان و میانمار نیز از دیگر زمینه‌های همکاری به شمار می‌رود. در کریدور کوشی در نپال، هند تامین مالی خط انتقال برق را بر عهده گرفته و چین وعده داده است بخش‌هایی از پروژه جاده‌ای را تامین مالی کند؛ جاده‌ای که قرار است هند و چین را از طریق نپال به یکدیگر متصل کند
به نوشته فارن پالسی، بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید و فشارهای ناشی از تعرفه‌ها و تحریم‌های مرتبط با خرید انرژی روسیه، انگیزه چین و هند را برای حفظ روابط باثبات با آمریکا و تقویت همکاری‌های منطقه‌ای افزایش داده است. در شرایطی که کاهش کمک‌های توسعه‌ای غرب، نقش این کشورها را در جنوب آسیا بیش از پیش نشان داده است. بیش از ۷۰ درصد کمک‌های خارجی هند در بودجه سال مالی ۲۰۲۷-۲۰۲۶ به کشورهای همین منطقه اختصاص یافته است.
فارن پالسی در پایان می‌نویسد هند باید تمایل خود به همکاری با کشورهای همسو را به تعامل با چین نیز گسترش دهد. ترکیب گفت‌وگو با پکن در موضوعات مشترک و همکاری با همسایگان برای شکل‌دهی به نقش چین، می‌تواند حضور هند در ابتکارهای منطقه‌ای را حفظ کند و نشان دهد که بهبود روابط دو کشور، راهبردی بلندمدت است، نه صرفاً اقدامی تاکتیکی.
انتهای پیام/
