هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
شنبه 28 شهريور 1405 14:54 ساعت
شناسه خبر : 390338
محمد طلائی
خطای محاسباتی خواص اهل حق و جایگاه ولی
بحث عوام و خواص یکی از مهمترین ردههای بیانات امام شهید در ابتدای رهبریشان بود. مجموعه بیاناتی که با نامگذاری خود آقا، تحت عناوین عبرتها و درسهای عاشورا و عوام و خواص ایراد شد، از طولانیترین، مستندترین و شاید معرفتیترین صحبتهای ایشان بود و البته تلخترین هشدارهای ممکن برای جامعه ایرانی را دربرداشت: [اگر خواص گرفتار دنیا شدند] حسینبنعلیها (ع) به مسلخ کربلا خواهند رفت!
این آسیب شناسی از نحوه حرکت خواص، در شرایطی بود که از قضا برآیند مسئولین کشور نه در نگاه امام شهید و نه قاطبه جریان انقلابی، نه خائن بودند نه وطن فروش. هنوز کشور با تقابلهای گفتمانی-امنیتی عجیب و غریب دوره اصلاحات مواجه نشده بود و در مجموع فضای خواص و مسئولین، ذیل انقلاب فهمیده میشد. در همان سخنرانی معروف عوام و خواص سال ۷۵، آقای شهید، مرحوم هاشمی و فضای کلی مسئولین کشور را اینگونه تایید کردند: کشور ما امروز کانون جهاد است و از این جهت هیچ نگرانیای هم نداریم. الحمدلله مسؤولین کشور خوبند. ... امروز شخصیتی مثل رئیس جمهور ما - آقای هاشمی رفسنجانی - که یک شخصیت مجاهد و مبارز است و عمرش را هم در جهاد گذرانده، شب و روز جهاد میکند. مسؤولین دیگر ... همه و همه در جهادند و مملکت، مملکتِ جهاد فیسبیلاللَّه است.
این تاییدها، ورای تاییدات معمول و مرسوم رهبری از مسئولان که از ابتدای انقلاب جاری بود، نشان میداد نگاه آقا نه به همان زمان، که در واقع به آینده بود. حجم تاکیدات نشان میداد آقا نمیخواستند صرفا یک بحث جذاب تاریخی داشته باشند، دینامیکی در جریان بود که میتوانست در ادامه منجر به فجایعی شود، فجایعی که مستقیما به جایگاه ولایت و امامت جامعه و کلیت ساختار سیاسی مرتبط میشد: وقتی خواصِ طرفدارِ حق ... در یک جامعه، چنان تغییر ماهیت میدهند که فقط دنیای خودشان برایشان اهمیت پیدا میکند ... و در مقابل باطل نمیایستند... آن گاه در جهان اسلام فاجعه با شهادت حسینبنعلی علیهالسّلام - با آن وضع - آغاز میشود... [و حکومت] به سلسلهی سلاطین در دنیای اسلام، تا امروز میرسد!
ایشان در عین حالیکه نمیخواستتند قصاص قبل از جنایت کنند، قصد تفنن در عبارت هم نداشتند. خطر جدی بود.
آن ادبیات کمکاری خواص که نقطه تمرکزش دنیاطلبی بود، تطور پیدا کرد و خصوصا از دهه ۹۰، کلیدواژه اختلال دستگاه محاسباتی خلق شد. بخش اعظم تبیین آقا در اینجا ناظر به عدم فهم معادلات رویارویی با استکبار بود. شبهعقلانیتی که یکی از ارکانش، گرفتاری در چارچوب تنگ محاسبات مادی بود. تحولی که رخ داد، برداشته شدن نقطه تمرکز از انگیزه مادی به نظام محاسبه مادی بود!
آقا از سوی دیگر با ادبیات هسته و پوسته هم به نحوی سعی در توضیح آن آسیب داشت. در اینجا هم انذار ایشان در بالاترین سطح، به پوک شدن ساختار نظام، ناشی از نگاه مادی که از آرمانها فاصله میگیرد بود. سال ۸۷ دوگانه هویت حقیقی و حقوقی نظام طرح شد، آن هم وسط دعواهای سیاسی درون جریان اصولگرایی: اگر آن معنا و مضمون تغییر پیدا کند، ولو این ساخت ظاهری و حقوقی هم باقی بماند، نه فایدهای خواهد داشت، نه دوامی خواهد داشت! ... به شما عرض بکنم که تغییر سیرت، تغییر آن هویت واقعی، بتدریج و خیلی آرام حاصل میشود. توجه بعضیها به این، غالباً جلب نمیشود ... انحراف در هدفها، در آرمانها، در جهتگیریها را باید مراقبت کرد که پیش نیاید. و این چیزی است که ما در طول این سالهای طولانی بخصوص بعد از جنگ و بعد از رحلت امام درگیرش بودیم.
این هشدارها به خواص اهل حق، نه خائنین، طبیعتا ناگهان با شهادت آقا بلاموضوع نشدند؛ رهبر جدید مجددا با تحفظ بر دلسوزی مسئولین، به آفت خطای محاسباتی اشاره کردند.
اما بغرنجی مسئله اینجاست که نشانههای متعددی وجود دارد که به پشتوانه همین خطای محاسباتی، پروژهای علیه راس هویت حقیقی نظام، یعنی ولایت فقیه، و به تبع در محتوای آن در حال شکلگیری است:
-طرح فصلالخطاب بودن جمعبندی نهادی و اجماعسازی ساختاری در برابر ولی فقیه
-بحث گردننگیری
-دیدار پزشکیان با علمای قم و تاکید آقایان بر محوریت ولایت
-حساسیت شدید خبرگان و تنش با دبیرخانه
-طرح دوباره اصلاحات اساسی از سوی اصلاح طلبان
-طمع دشمن به شکاف بین هسته انقلابی نظام با سایر اضلاع
اینها نشانه تحرکاتی است که به دلیل روند اشتباه خواص انقلابی، مجددا علیه کلیت و خصوصا رأس آن فعال شده. جایی که امام ایستاده و گامی به جلو برداشته، نرمش بیجای خواص فقط تیرها را به سوی ایشان روانه میکند.
تلاشهایی که به تصریح آقا از زمان رحلت امام (ره) متوقف نشد تا نظام را از درون تهی کند، قطعا در این بزنگاه تاریخی از شکاف حاصل از اختلال محاسباتی خواص اهل حق نهایت استفاده را خواهد کرد.
اختلال محاسباتی و نه حتی خیانت هدفمند، گاه یک تاریخ را به محاق میبرد!
