هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
دوشنبه 16 شهريور 1405 16:32 ساعت
شناسه خبر : 390100
در روزهای بیم و امیدِ جنگ، آنچه بیش از هر چیز دیگری از دکتر پزشکیان انتظار میرود، تمسک به نهجالبلاغه در ادارهی امور کشور است؛ اما نه به نحوی که قسمتی از آن را بپذیرد و قسمت دیگر را رها کند. نهجالبلاغه بخشی از میراث گرانبهای حدیثی شیعه است که از قضا برای امروزِ ما گوهرهای نایابی دارد.
رئیسجمهور محترم و دیگر مسئولان در این ایام، مدام بر تفاهمنامهی اسلامآباد و پذیرش صلح و صلحطلبی تأکید میکنند و از عبارت «وَ لاَ تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاكَ إِلَيْهِ عَدُوُّكَ و لِلَّهِ فِيهِ رِضًا» (از صلحى كه دشمنت به آن دعوت مىكند و خشنودى خدا در آن است، روى مگردان) استفاده میکنند؛ درحالیکه به این نکته توجه نمیکنند که دستور حضرت، پذیرش هر صلحی نیست، بلکه پذیرش صلح مشروط بر وجود خشنودی خداوند در آن است.
فارغ از اینکه این مقدار جانبداری از صلح و تفاهم، حتماً دشمن را برای حملهی نظامی جریتر و مصممتر میکند، با نگاهی جامع به نهجالبلاغه میبینیم که امام (علیهالسلام) در موارد متعددی زبان به تهدید نظامی گشوده و در مقابل دشمن، توازن میان صلحطلبی و نشان دادن آمادگی برای نبرد را حفظ کردهاند.
گاهی صلحطلبی باعث جنگ میشود؛ چراکه به شکستِ بازدارندگی و کاهش هزینهی حمله در نگاه دشمن میانجامد. به این امر اضافه کنید بیان کمبودها و مشکلات را که در این ایام بهکرات اتفاق افتاد؛ تا جایی که رهبر انقلاب در پیام هفتهی دولت تذکر دادند که مطرح کردن هر چیزی در رسانه درست نیست، ولو از سرِ صداقت باشد.
همان امیرالمؤمنینی که عبارت «لاَ تَدْفَعَنَّ صُلْحاً دَعَاكَ إِلَيْهِ عَدُوُّكَ» را در عهد مالک میآورند، در مقابل دشمن این جملات را بیان میکنند، زبان به تهدید و رجز میگشایند و ابراز میکنند که باکی از جنگ ندارند: «وَ اَيْمُ اَللَّهِ لَأُفْرِطَنَّ لَهُمْ حَوْضاً أَنَا مَاتِحُهُ لاَ يَصْدُرُونَ عَنْهُ وَ لاَ يَعُودُونَ إِلَيْهِ» سوگند به خدا، گردابى براى آنان به وجود آورم كه جز من كسى نتواند آن را چاره سازد؛ آنان كه در آن غرق شوند، هرگز نتوانند بيرون آيند و آنان كه بگريزند، خيال بازگشت نكنند. (خطبهی ۱۰)(و موارد دیگری که در نامههای ۹، ۵۵، ۷۳و خطبهی ۲۲ آمده است)
یا در جنگ صفین در مقابل سپاه معاویه قسم میخورند که اگر خدا بخواهد، معاویه و اصحابش را میکشند: «وَ اَللَّهِ لَأَقْتُلَنَّ مُعَاوِيَةَ وَ أَصْحَابَهُ ثُمَّ يَقُولُ فِي آخِرِ قَوْلِهِ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ»
کارکرد این تهدیدها گاهی از موشک و پهپاد بیشتر است؛ چراکه اولاً دلهای مردم را آرام و مستحکم میکند و ثانیاً بازدارندگی ما را نسبت به دشمن افزایش میدهد. در سیرهی ابنهشام نقل شده است که در فتح مکه، عباس بن عبدالمطلب به دستور پیامبر (ص)، ابوسفیان را به ابتدای یک وادی برد تا از آنجا خیل عظیم مسلمانان را ببیند و فکر هرگونه مقاومتی را از سر بیرون کند تا فتح مکه بدون جنگ به انجام برسد.
صلح همیشه گزینهی خوبی نیست؛ گاهی یک صلح، همهی صلحها را بر باد میدهد...
