هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
دوشنبه 9 شهريور 1405 12:37 ساعت
شناسه خبر : 389975
محسن قنبریان
امروز کُندروی خطرناکتر از تُندروی است!
در فضای سیاسی ما «کُندرو» برچسب نشده، اما سالهاست بهجا و بیجا برچسب «تندرو» استفاده میشود. قرآن به عکس، کُندروی را هشتگ میکند: «وَ إِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ... یقیناً گروهی از شما کُندرو هستند»!
خصوصیت قرآنی اینها چنین است: آسیبهای جنگ را وجهِ مشروعیتِ کُندرویِ خود میکنند و میگویند: خدا به من لطف داشت که با مجاهدین حاضر نبودم! (آیه ۷۲ سوره نساء). در ایران ما این تیپ بین مسئولیتهای دولتی و حاکمیتی و برخی مطبوعات و رسانههای وابسته به آنها توزیع شده است و بالطبع، جای مردم هم سخن میگویند: «اگر هزینههای جنگ را میدانستیم، غنیسازی را میدادیم بره!»، «خواهان انتقام رهبریم اما قیمت پوشک...» و... در خبرها هر دم از این باغ بری میرسد!
چرا اینها خطرناکترند؟! نه فقط بهخاطر خیانت به آرمانها، بلکه بهخاطر ضربه به منافع ملی و حقوق ملت! اگر جنگهای پیامبر(ص)، «جهاد ابتدایی» بود، جنگهای ما همه «دفاعی» است. مقابل تجاوزی که قصدش حتی بیشتر از براندازی بوده و تجزیه ایران را نشانه گرفته بود، ببینید این ادبیاتِ «بدیم بره» چه میکرد؟!
واقعبینی در امور سیاسی-نظامی نشان میدهد گاهی سرعت و تندی به احتیاط نزدیکتر است و گاهی صلاح در تأخیر انداختن و درنگ کردن است. تُندروهای دیروز (که نوعاً الان کُرِ کُندروی در جناحهای سیاسی شدهاند) در حدود ۴۰ سالِ رهبریِ قائدِ شهید، چندین بار میخواستند ما را بیجا وارد جنگ با آمریکا کنند؛ در جنگ کویت (وقتی صدام را خالدبنولید میخواندند)، در جنگ عراق و افغانستان و... اما رهبر شهید این مواجهه حتمی را تا وقتی مناسب، تأخیر انداخت تا در عقلانیت بینالمللی، دفاع از خود تلقی شود و همدوره «ایرانِ قویِ موشکی» باشد؛ تا نتیجهای که میبینیم رقم بخورد.
در این روزها که سرعت و تندی برای «پایانبندی عزتمند جنگ» بهتر از کُندی و تعلل است، این قماش، حالت «نه جنگ، نه صلح» را با کُندی خود ابقاء میکنند؛ یا بازندهی نظامی را در دیپلماسی برنده میکنند!
«مسئولینِ تأمینِ تابآوری مردم» وقتی خود بیتابی کنند و بهجای سرعتِ اقدامات (عملیاتی و دیپلماسی) برای «پایانبندی بازدارنده»، با کُندروی فقط آمار اصابتها و آسیبها را فهرست کنند و تمثال آیه ۷۲ نساء شوند، مردم شکایت کجا برند؟!
امیرالمؤمنین(ع) بهترین مدیر و هم سردار خود را دقیقاً با توازن همین دو مفهوم ستود. درباره مالک اشتر فرمود: «او از افرادی نیست که کُندی کند جایی که شتاب دوراندیشانهتر است، و شتاب نماید جایی که کُندی لازمتر است.» (نامه ۱۳)
