هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
چهارشنبه 15 بهمن 1404 17:15 ساعت
شناسه خبر : 388391
این اعتراف صریح نشان میدهد که «امنیت» و «بازدارندگی» نه محصول میزهای مذاکره در وین و ژنو، که حاصل مجاهدتهایی بود که جنگ را از مرزهای ایران دور کرد و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی را تا مدیترانه گسترش داد.
گروه سیاست-رجانیوز: تاریخ همواره صحنه تقابل دو نگاه بوده است؛ نگاهی که «عزت» را در گروِ لبخند دشمن و قدم زدن با کدخدا میجست و نگاهی که با اتکا به «خدا» و قدرت درونی، دشمن را حتی در اوج خصومت وادار به احترام میکرد. امروز، اعترافات تکاندهنده دونالد ترامپ، قاتل سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی، پرده از حقیقتی برداشت که سالها جریان انقلابی فریاد میزد و جریان غربگرا سعی در انکار آن داشت.
در شرایطی که برخی در داخل کشور تمام هم و غم خود را صرف باز کردن گرههای موهوم از طریق مذاکره میکردند، ترامپ به عنوان نماد استکبار جهانی، جملاتی بر زبان میآورد که اوج استیصال آمریکا در برابر «مرد میدان» را نشان میدهد. او میگوید: «اگر سلیمانی زنده بود، شاید ما نمیتوانستیم در برابر ایران تا این حد موفق باشیم».
این اعتراف صریح نشان میدهد که «امنیت» و «بازدارندگی» نه محصول میزهای مذاکره در وین و ژنو، که حاصل مجاهدتهایی بود که جنگ را از مرزهای ایران دور کرد و عمق استراتژیک جمهوری اسلامی را تا مدیترانه گسترش داد.
در مقابلِ عظمتِ راه سلیمانی، مسیر دیگری طی شد که رهبر معظم انقلاب بارها نسبت به فرجام شوم آن هشدار داده بودند. جریانی در داخل به جای تقویت مولفههای قدرت، به دنبال آدم کردنِ گرگهای غربی بودند.
تاریخ قضاوت خواهد کرد میان کسانی که اوج هنرشان «پرت کردن خودکار» به سمت طرف مقابل یا افتخار به پیادهروی با «جان کری» بود، با مردی که بدون هیاهو، نقشههای آمریکا در منطقه را خنثی میکرد.
جریان مذاکرهطلب تصور میکرد با «امضای کری» تضمین گرفته است، غافل از اینکه عزت واقعی در گرو «تضمین الهی» است. آنهایی که دلخوش به امتیازگیریهای موقت بودند و کلاه گشادِ امثال «فرانچسکو» و غربیها سرشان رفت حالا نه آبرویی برایشان مانده نه دستاوردی.
اعتراف امروز ترامپ، سند حقانیت راهی است که میگوید: عزت و امنیت از ایمانِ مجاهدان در میدان برمیخیزد، نه از خوش بینی مفط به جوهرِ خودکارهای دیپلماتهای خوشبین.
حاج قاسم سلیمانی با شهادتش و حتی پس از آن با اعتراف دشمنانش، ثابت کرد که تنها راه مواجهه با استکبار، «قوی شدن» است. در حالی که میراثِ «دیپلماسی التماسی» چیزی جز تحریم بیشتر و جسورتر شدن دشمن نبود، میراث «حاج قاسم» قدرتی بود که حتی قاتلش را وادار به اعتراف میکند.
انتهای پیام/
