هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
سه شنبه 29 آذر 1401 22:11 ساعت
شناسه خبر : 363455
نیویورکتایمز در گزارشی بررسی کرد؛
قطر جامجهانیای که میخواست را برگزار کرد/ پیروزی در خارج از مستطیل سبز علیرغم عملکرد ضعیف تیممیزبان
یکشنبهی این هفته، فینال جامجهانی برگزار شد. سوت پایان این مسابقه، پایان بزگترین فستیوال فوتبالی جهان در قطر بود. نیویورکتایمز در گزارشی عملکرد قطر در میزبانی این جام را بررسی کرد.
گروه ورزش-رجانیوز: کشوری کوچک و صحرایی؛ جزیرهای کوچک در قلب تامین انرژی جهان. «قطر» تا پیش از این با چنین عناوینی در جهان یاد میشد اما همه چیز در یک نقطه تغییر کرد. سال ۲۰۰۹، فیفا این کشور را به عنوان میزبان بزرگترین اتفاق فوتبالی جهان انتخاب کرد. انتخابی که بحثهای زیادی را به همراه داشت اما هر چقدر شک و شبهه مردم جهان به توان قطر بیشتر میشد، این کشور تلاش خود را بیشتر میکرد.
به گزارش رجانیوز به نقل از نیویورکتایمز؛ یکشنبه همین هفته، آتش بازیها بر فراز استادیوم «لوسیل» شروع شد. جایی که آرژانتینیها سرودهای خود را میخواندند و کاپیتانشان لئو مسی، که یک عمر برای این لحظه صبر کرده بود، جام را بالای سر برد.
یک نمایش تمامعیار، بهترین فینال جامجهانی که میشد در قطر متصور بود. نبرد پرشور میان آرژانتین و فرانسه در استادیوم لوسیل؛ نبردی که موجب کسب اولین جامجهانی برای مسی شد. بازیکنی که زعم بسیاری از کارشناسان بهترین بازیکن جهان و شاید تاریخ است. فینالی پرگل و سرشار از افت و خیز که آخر بعد از به ثمر رسیدن شش گل در جریان بازی، شش ضربه پنالتی تکلیف آن را مشخص کرد.
در هنگام اعطای جوایز امیر قطر مدالها و جام را تقدیم میکند. او جام را به مسی میدهد؛ پس از آن لباس سنتی خود را بر دوش کاپیتان آرژانتین میاندازند. سپس وی با هم تیمیهایش مشغول به جشن گرفتن میشود. این حرکت نمادین امیر قطر پیشنمایشی از آنچه بود که قطر میخواست در این جامجهانی انجام دهد.
آن شب خیابانهای دوحه خود را در جشن و سرور دید و فردای آن روز همهچیز تمام شد. جشن ۲۰۰میلیارد دلاری، پروندهسازیها پیرامون وضعیت کارگران و جنگ با دولتهای غربی بر سر محدودیتهای فرهنگی همچون منع شرب خمر و پرچم همجنسبازان به پایان رسید.
با وجود همه بحثها و ابهامات، قطر برای یک ماه مرکز جهان بود. قطر پا در زمینی گذاشت که هیچ کشور عربی دیگری در جهان پا به آنجا نگذاشته بود. زمانی که برای اولین بار این سناریو بررسی شد بنظر غیرممکن میآمد. همان زمانی که در سال ۲۰۰۹، «سپ پلاتر» رئیس اسبق فیفا با شور و حال از میزبانی قطر در جامجهانی ۲۰۲۲ صحبت میکرد.
بنظر نمیآید تا مدتها میزبانی مانند قطر ببینیم. زمانی که قطر به عنوان میزبان انتخاب شد؛ آمادگی چندانی برای برگزاری بزرگترین جشنواره فوتبالی جهان نداشت. واگذاری میزبانی به این کشور کوچک «ریسک بزرگ» فیفا بود. البته آنها میتوانند به این تصمیم جسورانه خود افتخار کنند (همانطور که الان اینفانتینو از این تصمیم حمایت میکند)؛ چرا که قطر در برگزاری این رقابتها عملکرد قابلقبولی داشت.
قطر با منابع مالی زیادی که در اختیار داشت، پروژهای را آغاز کرد که شاید بتوان آن را در حد یک پروژهی توسعهای تعریف کرد. میلیاردها دلار هزینه ساختن زیرساختهایی شد که خیلی از آنها فقط برای طول یک ماه جامجهانی کاربرد داشتند. هفت استادیوم جدید ساخته شد که حتی یکی از آنها بعد از پایان مسابقات به دست خود قطر نابود شد.
زمانی که قصهی جامجهانی قطر به یکشنبهی فینال رسید، راهی برای شکست خوردن قطر وجود نداشت. در غرب آسیا پخش این بازی با شبکهی «بیناسپورت» بود و کشورهای دیگر نیز حق پخش بازیها را از قطر خریده بودند. قطر تبدیل به یک نام پرتکرار در سراسر جهان شد و همهی چشمهای فوتبالی جهان به ورزشگاه «لوسیل» در مرکز آن خیره شد.
تیمملی قطر اهمیتی در معادلات این جام برای این کشور نداشت. این تیم هر سه بازی خود را باخت و نتوانست امتیازی در مقابل «سنگال»، «هلند» و «اکوادور» کسب کند. این تیم بدترین عملکرد یک میزبان در تاریخ جامهای جهانی را داشت و حذف شد.
پیروزی قطر اما بیرون از زمین رقم خورد. قطر جامجهانی را برگزار کرد که خودش میخواست؛ نه آنچه که کشورهای دیگر و فیفا میخواستند. قطر زیربار فروش مشروبات الکلی در خیابانهای این کشور نرفت، همجنسبازان را به رسمیت نشناخت و به طور کلی از مبانی فرهنگی خود دفاع کرد.
وقتی رقابتها به پایان رسید، قطر آنچه میخواست از جامجهانی را برداشت کرد. میلیونها نفر از سراسر جهان به این کشور سفر کردند و قطر بهجای اینکه از فرهنگ غالب الگو بگیرد؛ فرهنگی اسلامی خود را به جهانیان نشان داد.
انتهای پیام/
