به پاس خاطره‌هاي خوبم از زنده‌ياد شيخ جعفر شجوني؛ درتكريم «صداقت» و «مهر»/ با او مي‌شد درباره همه چيز سخن گفت و پاسخ‌هاي واقعي و صريح شنيد

 

 

مرحوم شيخ جعفر جوادي شجوني را از زماني شناختم كه درخود علايق تاريخي يافتم، يعني از اولين ساليان نوجواني، چه اينكه زندگي او با تاريخ معاصر پيوند يافته بود. بعدها خود به من گفت كه: «درآغاز نهضت امام خميني در سال 41، روزي درقم و به مزاح به ايشان گفتم: آقا، من 10 سال از شما زودتر مبارزه را آغاز كردم، شما از سال 41شروع كرديد و من از سال 31!» كه اين مطايبه جدي، تبسم و تشويق و حتي هديه ايشان را به دنبال داشت.

 

آغاز گفت وگوهاي تاريخي و نيز نگارش مقاله دراين حوزه، مرا از نزديك با او «آشنا» كرد و پس از چندي «دوست». دوستي‌اي كه تا پايان حياتش تداوم يافت و حاصل آن خاطراتي كه درصورت نگارش، به مثنوي هفتادمن كاغذ مبدل خواهد گشت! الان كه پس از مرگش به روايت هاي تاريخي او مي نگرم، او را از منظر راستي و خود انتقادي، در رتبتي بس فراتر از بسياري از صاحبان عنوان مي يابم كه گاه بديهيات رفتارهاي خود در چند دهه گذشته را منكر مي شوند! با او مي شد درباره همه چيز سخن گفت و پاسخ هاي واقعي و صريح شنيد، پاسخ هايي كه گاه به ضرر او تمام مي شد و سياستمداراني كه معمولاً سعي مي‌كنند صاحب تمامي فضايل كون و مكان باشند، از آن گريزانند. اين جماعت اما، روزي متوجه خواهند شد كه قافيه را باخته‌اند، چه اينكه حقايق از جاي ديگري نشت خواهد كرد! درآن روز همه آنان آرزو خواهند كرد كه چون شجوني، خود ماجراهاي مگوي زندگي خويش و نيز تاريخ را واگويه كرده بودند. 

 

 

نگارنده در عداد خاطرات خويش از آن زنده ياد، كردار جوانمردانه‌اي نيز سراغ دارد كه زمانه را براي قدرداني ازآن مغتنم مي شمارد. دنبال كنندگان سياست در كشور ما مي‌دانند كه صاحب اين قلم در پاسخ به يكي از متهمان  وقايع سال 88، به قلمي كردن چند خط و پاره‌اي اشارات تاريخي مبادرت كرد كه در داخل و خارج از كشور، بازتاب‌هايي نمايان يافت. دراين ميان، مناديان «سكولاريزاسيون»، «عرفي شدن» و حتي «رؤياهاي رسولانه»، به ناگاه به مدافعان سينه چاك رهبر كبير انقلاب مبدل و فرياد «وااماما»سردادند! توپي كه به هدف نخورد و دم خروسي كه سال‌ها از زير قباي غوغائيان بيرون آمده بود، مانع از آن شد كه كسي چنين ادعايي را در باور خويش بنشاند. دراين ميان روزنامه شرق كه به يكي از كانون‌هاي «مويه» بدل شده بود، چند روزي، تقريباً يك صفحه را بر عليه نگارنده سياه مي كرد و البته و در مجموع، جز مصاحبه گران حرفه‌اي و دائم خويش، كسي حاضر به شماتت از اين كمترين نشده بود. در يكي از آن روزها (25 فروردين 1395) گزارش نويس روزنامه شرق كه از خبرنويسي از زبان ساير چهره‌هاي اصولگرا نااميد شده بود، به سراغ مرحوم شجوني رفت و عباراتي را بدين شرح از او منتشر ساخت:

 

 

 

يادش گرامي باد.