هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
دكتر فتح اله آقاسي زاده
تقسيم بندي هاي متعارف در باب گروههاي سياسي و طيف بنديهاي رايج چندان رسا به نظر نمي آيد. بعبارتي خيلي مقبول نيست كه تلقي هاي رايج در مورد احزاب و گروهها را مبناي تفكيك بدانيم. تصور مي كنم اين درست تر است كه در فضاي سالهاي اخير، محور تفكيك ها را رئيس دولت بدانيم. رؤساي جمهور، خود محور ايجاد و زوال و توسعه و تحكيم گروههاي سياسي بوده اند. دليل شكل گيري نيز كاملاً روشن است: وجهه نظرهاي مقبول مشترك. گاهي رئيس جمهور مبدع اين نگرشهاست، گاهي افراد و متنفذين نگرشهايي را معتقدند كه رئيس جمهور هم آنها را قبول دارد. به عنوان مثال كارگزاران برآمده از نگرشهاي هاشمي اند. مشاركت قبل از خاتمي رشد كرده و به همراه او بالغ شد و... اينكه كدام مقدم ترند، چندان محل بحث نيست. مهم اين است كه رئيس جمهور پرچم و خط نگهدار آن نگرشها و تجلي عملياتي آن باورهاي مشترك است. آنچه مهم است اينكه عموماً فضاي سياسي كشور همواره 2 گروه اقليت و اكثريت را به خود مي بيند كه حول عمودي بنام رئيس جمهور قابل تحليل اند. گروهي موافق و گروهي مخالف رئيس جمهور. بنابراين، رئيس جمهور در هرحال به عنوان راهبر، نشانگر و يا نماينده و سرمربي نقش بسيار مهمي در تحليل وقايع و صف بندي ها دارد.
در وضع حاضر هم مي توان فعالين سياسي و طيف ها را به دو گروه موافق و مخالف احمدي نژاد تفكيك کرد. اما با قاطيعت نمي توان علت و معلول را در دوره نهم رياست جمهوري تبيين نمود.
نكته مهم اينكه، امروز شرايط ويژه اي حاصل شده است. رئيس دولت خود را وامدار هيچ طيف و گروه شناسنامه دار و غیرشناسنامه داری نمي داند، چون حاصل ائتلاف جدي و يا هواداري حزب هاي شناخته شده مؤثر ماقبل سوم تير نيست.
احمدي نژاد ديدگاهها و باورهاي عمومي را كه غالباً از گفتمان انقلاب و دينداري هاي علوي بود، مطرح كرد و طيفي را مجذوب خود نمود. او بدون تبليغات سنگين و به اكتفاي گفتمان هاي رسانه اي توانست خيلي زود اقشار بسياري را با خود همراه كند. روشن است كه همراهان با نگرش احمدي نژاد، كساني بودند كه به تحقق گفتمان انقلاب علاقمند بودند و اينها شامل همه اقشار بوده اند. مردم عادي، دانشجويان، كارگران، محرومين، و خلاصه همه آنان كه علاقمند بودند از كاستي هاي ماقبل فاصله بگيرند. البته روشن است نوانديشان نگران و در آرزوي گفتمان انقلاب و انديشمندان جواني كه حاصل رويش هاي انقلاب بودند و از سيكل بسته مديريتي دو دولت گذشته ناراضي بودند، به اميد حاكميت نخبگان جوان، بيشتر به آمدن احمدي نژاد دلبسته و همراه تر بودند.
ساده تر بايد گفت كه گروه هايي متكثر در جامعه و از هر دو گروه عام و خاص، هر يك با اميد و آرزويي (اميد به بهبود معيشت، آرمان حاكميت گفتمان انقلاب، عدالت، تحقق تحولات بسيار عميق در بافت مديريتي كشور و اتخاذ مديريت علمي)، از احمدي نژاد طرفداري كردند. هم خواص و هم عوام، با اميد بسيار به احمدي نژاد دلبسته بودند. مبناي دلبستگي، ايده ها و نگرش هاي احمدي نژاد بود و كمتر مي توان كارحزبي متشكل و منسجم را مؤثر دانست. در چنين شرايطي احمدي نژاد، وارد پاستور شد و كليد محل كارش را از خاتمي تحويل گرفت.
شايد راز گفتمان هاي عمومي و مردمي احمدي نژاد نيز در همين نكته نهفته باشد. او كه به حزب و قدرت ويژه اي وابسته نيست، گفتمانهايش را به ميان مردم عادي مي كشاند. در جمع دانشجويان كه به نظر به عدالت خواهي و شور اصلاح و تحول نزديكتر ند، سخن مي گويد. او با نخبگان جوان انقلابي و عدالت خواه مأنوس تر است و با گفتگو در ميان اين اقشار، آنان را به استمداد مي طلبد. از همه مهم تر، او مردم عامي را به شهادت مي خواند و با بازگشايي اسراري كه شاهدش بوده، آنها را مخاطب و همراه واقعي خود مي داند و شايد آنها را براي اجراي برنامه هايش به ياري مي خواند. شايد راز گفتمانهايش در سفرهاي استاني و نطق سراسر حرارتش در قم نيز همين باشد.
اما آيا در اين كش و قوس هاي سياسي و انتقاد و تخريب منتقدان غير منصف و دشمنان قسم خورده، كسي به پايش تحولات ذهني دل بستگان به رئيس دولت نهم، همت گمارده است؟
پس از آغاز كار دولت جديد، رفتارهاي رئيس جمهور از پي هم شكل گرفت و جلوه هاي عملياتي نگرش هاي رئيس جديد، پازل تصاوير ميداني از رئيس دولت را كامل كرد.
آيا امروز گزارش دقيق و واقعي از اردوگاه همراهان گمنام سوم تير منتشر شده است؟
بايد اذعان كرد كه تشكل نيافته بودن علاقمندان رئيس جمهور، اولين آسيب جدي در اردوگاه نهم بود. اگر هم تشكلي بود محدود به حلقه ياران پيش از سوم تير بود. شايد به همين دليل بود كه رئيس دولت در حلقه كوچكي از ياران خود كه قبلاً آنها را مي شناخت و با آنها كار مي كرد، محاصره شد.
امروز كه در سال چهارم رياست جمهوري احمدي نژاد قرار داريم، بايد در پي يافتن پاسخ اين پرسش باشيم كه علاقمندان احمدي نژاد، چگونه مي انديشند؟...چندان دشوار نيست. كافي است احمدي نژاد فارغ از دريچه نگاه حلقه اول خود، كه مطمئنم در روزمره گي هاي اداري روزانه غرق شده اند، اوضاع را رصد كند. ساده ترين راهش نگاه به رسانه هاي مكتوب و پايگاههاي وب و وبلاگهايي است كه همه به آن دسترسي دارند.
اشاره به آنچه كه در ذهن علاقمندان احمدي نژاد مي گذرد، چندان كارساز نيست. نيازي هم به ذكر مصاديق نيست. مهمترين هدف اين نوشته تذكر اين مهم است كه علاقمندان را بايد دريافت!
در رمضان سوم، فرصت طلايي تأمل و تدبر در 3 سال گذشته، تذكري از سر علاقمندي و اشتياق است.
چشم ها و گوشهاي مؤمنان زيادي، دولتي را كه برآمده از اميدها و آرمان هاي آنان بوده، نظاره گر است و جزئيات آنچه در 3 سال گذشته اتفاق افتاده است، از چشم دلبستگان به احمدي نژاد، دور نمانده است.
