هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
داريوش سجادي طي مقاله اي در سايت گويا نيوز به بررسي تفاوت هاي مهدي كروبي و سيد محمد خاتمي به عنوان دو نامزد اصلاح طلب پرداخت.
به گزارش رجانيوز به نقل از کيهان، سجادي مي نويسد: نامزدي كروبي اردوي اصلاح طلبان را تبديل به دوگانه كروبي - خاتمي كرد. دوگانه اي كه در حافظه تاريخي ايرانيان به اعتبار سابقه پايمردي كروبي در مشي و سلوك سياسي اش و مماشات هاي بخاطر مانده از دوران رياست جمهوري خاتمي، تداعي كننده طعنه معروف سيد حسن مدرس در تبيين شخصيت وزير الوزرائي كابينه پنجم مستوفي الممالك خواهد بود كه «مستوفي شمشير مرصعي است كه مناسب مراسم بزم و سلام است حال آنكه مملكت محتاج شمشير برنده و فولادي است». ليكن علي رغم همه تفاوت ها و تمايزات كروبي با خاتمي، دل چركيني اصلاح طلبان مايل به نامزدي خاتمي از معرفي كروبي به آن اندازه بود تا ايشان بتوانند صراحتاً حكم انعزال كروبي از اردوي اصلاح طلبان را نيز صادر كنند و ماشاالله شمس الواعظين بگويد: كروبي ديگر شيخ اصلاحات نيست. وي مي افزايد خلع مقام شيخوخيت كروبي از اردوي آن دسته از اصلاح طلباني كه كماكان فانوس به دست و ديوژن وار در دهليزهاي سياست در جستجوي خاتمي اند در حالي صورت مي گيرد كه كروبي خيلي پيشتر از اين و از فرداي جدائي از مجمع روحانيون، خرج خود را با اين دسته از اصلاح طلبان جدا كرد.
سجادي نوشت: كروبي در انتخابات دور نهم رياست جمهوري با فاصله گرفتن از اصلاح طلبان تندرو و اتخاذ مواضع سياسي- اقتصادي تنزه طلبانه و معيشت انديشانه عملاً نشان داد آراي خود را برخلاف اصلاح طلبان مزبور از بطن توده هاي درگير در مشكلات اقتصادي مطالبه مي كند. اما اصلاح طلباني كه مايلند با تابلوي خاتمي وارد انتخابات رياست جمهوري شوند چاره اي ندارند تا ضمن فراموش كردن آراء بدنه شهروندي متوسط رو به پائين، اقبال خود و كانديداي خود را نزد توده هائي جستجو كنند كه در ترمينولوژي سياسي ايران از ايشان تحت عنوان «بدنه خاموش» نام برده مي شود و مطالباتشان قبل از آن كه سياسي يا اقتصادي باشد، تفرج طلبانه است.
وي مي افزايد: هر چند محمد خاتمي بارها و به درست تأكيد كرده كه مراد وي از آزادي، ولنگاري نيست اما تلخ يا شيرين، طبقه خاموشي كه اصلاح طلبان درصدد جذب آراي ايشان از طريق ارائه تصوير اميدبخش از خود به ايشانند قبل از آزادي به مفهومي ارزشي، همان ولنگاري را مراد و مطالبه مي كنند و اين مطالبه را در قالب مفاهيمي چون حريم خصوصي و حق انتخاب آزادانه، رفتار اجتماعي و حق شهروندي و رعايت حقوق بشر، گريم مي كنند. آنها آزادي را در چهارچوب تنگ تفرج طلبي بوالهوسانه از جنس پارتي هاي شبانه نزد اقشار مرفه ايراني معنا مي كنند.
