آقای روحانی! درباره تحریم ها و فصل هفت همه واقعیت را به مردم بگویید/ وقتی رییس جمهور در توجیه سفر فابیوس به تهران صراحتا اعلام کرد فرانسه هم علیه ایران پرونده دارد و ممکن است آنها را رو کند!

گروه سیاسی- رجانیوز: اظهارات شب گذشته رییس جمهور خطاب به مردم که از شبکه اول سیما به طور زنده پخش شد، بیش از همیشه حیرت مردم را بر انگیخت.

 

به گزارش رجانیوز، رییس جمهور ابتدا در دفاع از مذاکرات وین، آن را موفق دانست و دو دستاورد اصلی برای آن ذکر کرد: «خروج پرونده ایران از فصل هفتم شورای امنیت و لغو تحریم های ظالمانه علیه ایران» اما بررسی های دقیق حقوقی و فنی نشان می دهد در عرصه عمل اتفاق دیگری افتاده است: 

 

الف/ برخلاف ادعای رییس جمهور محترم این ادعا از اساس نادرست است زیرا ایران هیچگاه مانند عراق یا لیبی و ... ذیل «کلیت» فصل هفت نبوده  بلکه تنها ذیل ماده ۴۱ فصل هفت بوده که اتفاقا امروز هم بخشهایی از قطعنامه ۲۲۳۱ ایران را ذیل همین ماده از فصل هفت حفظ کرده است.

 

لذا نه در گذشته و نه الان هیچگاه ایران ذیل کلیت فصل هفت یا ماده ۴۲ فصل هفت نبوده که منجر به حمله نظامی شود. تنها تفاوت گذشته با امروز اینجاست که قبلا ایران قرار داشتن ذیل ماده ۴۱ فصل هفت و محدودیتهای اقتصادی را به رسمیت نمیشناخت ولی امروز در اثر مذاکرات دوسال قبل خودمان به دست خودمان به قرار گرفتن ذیل ماده ۴۱ فصل هفت اقرار کرده و به آن رسمیت داده ایم.

 

توجه به این نکته نیز ضروری است که اگر قطعنامه های صادر شده علیه ایران از جمله قطعنامه ۱۹۲۹ ذیل «کلیت» فصل هفتم قرار می گرفت، بصورت اتوماتیک همه بندهای  این فصل از جمله حتی بند ۴۲ که مجوز استفاده از قوه قهریه علیه کشورها توسط سازمان ملل را صادر می کند نیز در مورد ایران قابل اجرا بود، چرا که فصل هفتم منشور شامل بندهای ۳۹ تا ۵۱ است اما قطعنامه های صادر شده علیه ایران در گذشته هیچکدام ذیل کلیت فصل هفتم منشور نبوده و تنها ذیل یک بند از این فصل یعنی بند ۴۱ صادر شده است و جالب اینکه اکنون نیز همین رویه در قطعنامه جدید 2231 در پیش گرفته شده است و بخشهایی از قطعنامه جدید ذیل ماده 41 فصل 7 می باشد لذا تاکنون هیچ وقت جمهوری اسلامی ایران ذیل کلیت فصل هفتم نبوده ا اکنون از ذیل آن خارج شده باشد.

 

ب/ درباره لغو تحریم های ظالمانه علیه ایران نیز متاسفانه آن طور که رییس جمهور محترم اظهار داشته، متن نهایی مذاکرات در برجام واقعیت دیگری را منعکس می کند و آن اینکه در متن توافق وین خبری از لغو terminate   یا حتی تعلیق suspend تحریم های کنگره نیست بلکه فقط از تعبیر cease  به معنای «توقف موقت» تحریم های کنگره به کار رفته است. این در حالی است که رهبر انقلاب در این باره در 2 تیر 1394 به عنوان یکی از خطوط قمرز اصلی مذاکرات، لغو تحریم های کنگره را مورد تاکید قرار داده و فرموده بودند: «تحریم های اقتصادی، مالی و بانکی چه مربوط به شورای امنیت، چه کنگره امریکا و چه دولت امریکا باید فوراً هنگام امضای موافقتنامه لغو و بقیه تحریم ها هم در فواصل معقول برداشته شود.»

 

همچنین مطالعه برجام نشان می دهد برخی از تحریم‌های نظامی که قاعدتاً باید بر این اساس لغو می‌شد، لغو نشده است و تنها «اجرای» تحریمهای سازمان ملل که مربوط به موارد مجاز درنظرگرفته در برجام است لغو شده. به عبارت بهتر حتی تمامی تحریمهای هسته‌ای شورای امنیت نیز لغو نگردیده و در پیش‌نویس قطعنامه شورای امنیت بارها به مفاد قطعنامه‌های به ظاهر لغو شده نیز ارجاع شده است.

 

مسئله دیگر آن که تاکنون جمهوری اسلامی این قطعنامه‌ها را نامشروع می‌دانست و از اجرای آن خودداری می‌کرد ازاین‌پس مجبور به انجام مفاد این قطعنامه‌هاست چراکه در صورت عدم تمکین برخلاف برجام عمل کرده است. همچنین  محدودیت خریدوفروش تسلیحاتی به مدت 5 سال و محدودیت موشک‌های بالستیک که قابلیت حمل کلاهک هسته ای را دارند تا هشت سال وجود دارد.

 

 

 

2. رییس جمهور در بخش دیگری از سخنان خود نیز با دفاع از پذیرش پروتکل الحاقی توسط ایران در مذاکرات وین، گفت: «آنچه هم که از امروز به بعد در اجرای این توافق ما می‌پذیریم، پروتکل‌ الحاقی است که این فقط ما نیستیم که آن را قبول کردیم، بلکه بیش از ۱۴۰ کشور دنیا آن را قبول کردند و دارد اجرا می‌شود. هر چه در کشورهای دیگر اجرا می‌شود اینجا هم اجرا می‌شود.»

 

این در حالی است که  بخش عمده‌ای از این کشورها اساسا دارای صنعت هسته‌ای نیستند، به دنبال دستیابی به آن نیز نیستند و توان علمی و فنی این کار را نیز ندارند. بنابراین وقتی کشوری صنعت هسته‌ای ندارد و در آینده نیز به دنبال آن نیست از امضای پروتکل الحاقی چه نگرانی ای خواهد داشت؟ همچنین بسیاری از این کشورها نیز از متحدان درجه یک نظام سرمایه داری و آمریکا و رژیم صهیونیستی محسوب می شوند و اساسا به همین خاطر آژانس به دنبال بازرسی از مراکز غیر هسته ای آنها به بهانه های مختلف نیست و هیچ یک از تهدیداتی که پذیرش پروتکل الحاقی ایران را تهدید می کند، متوجه آن کشورها نیست که حالا در دفاع از پذیرش پروتکل توسط ایران استدلال شود بیش از 100 کشور دنیا آن را پذیرفته اند و ایران هم اگر این کار را انجام دهد، اتفاقی نخواهد افتاد! (در این باره بیشتر بخوانید)

 

 

آیا صرف همسو دانستن منتقدان با صهونیست ها که از قضا واقعیات عکس آن را نشان می دهد، در دراز مدت نیز به داد دولت خواهد رسید و افکار عمومی متوجه ضعف های عمده و بسیار خطرناک توافق وین نخواهند شد؟ آیا برچسب زنی به منتقدان و بی توجهی به محتوا و عمق سخنان آنها با شعارهای انتخاباتی فردی که می گفت آمده ام تا اخلاق را زنده کنم و از بستن دهان منتقدان به خدا پناه می برم سازگار است؟ آیا اینطور قرار است همدلی دولت با ملت حفط شود و از دو دستگی مردم در اثر یک توافق هسته ای ضعیف و پرحاشیه جلوگیری شود؟

 

4. آقای روحانی در بخش دیگری از سخنانش نیز با اشاره غیر مستقیم به سفر پرحاشیه فابیوس به تهران و فرش قرمز دولت زیر پای وی، گفت: «خواهش من از مردم این است که فضای کشور را تبدیل به فضای امن کنند و زمانی که وزیر خارجه کشوری به کشورمان می آید نگوییم که این دولت چند سال پیش فلان کار خطا را انجام داده است؛ چرا که چنانچه پرونده های قدیمی را رو کنیم آن‌ها نیز همین کار را انجام می‌دهند.»

 

 

همچنین بیان این جمله از سوی آقای روحانی مبنی بر اینکه « نگوییم که این دولت چند سال پیش فلان کار خطا را انجام داده است؛ چرا که چنانچه پرونده های قدیمی را رو کنیم آن‌ها نیز همین کار را انجام می‌دهند.» نشان می دهد ظاهرا ایشان به عنوان رییس جمهور کشور باور دارد که ایران ظلمی در حق کشورهای دیگر از جمله فرانسه انجام داده است! در حالی که تاریخ نشان می دهد دولت ایران هیچ گاه علیه ملت فرانسه کوچک ترین اقدامی را انجام نداده و این بخش از سخنان رییس جمهور به لحاظ راهبردی یک اشتباه بزرگ است چرا که به نوعی اقرار علیه خود محسوب می شود.

 

در هر صورت امید است رییس جمهور و دیگر اعضای محترم دولت در آینده ضمن بیان صادقانه مشکلات و تلاش های خود برای حل آنها، کمتر به بیان نکات حاشیه ای و به دور از واقعیت بپردازند چرا که اصلی ترین سرمایه مسئولان در هر دولتی حفظ اعتماد عمومی و مردم است که صد البته با شعار و اظهارات کلیشه ای  و تکراری حفظ نمی شود.