دکتر روح الله احمدزاده
1.غالباً در رویکرد تبار شناسانه، اندیشه مندان در پی تداوم و پیوستگی میان رویدادها و پدیده ها نیستند، بلکه می کوشند تا به تحلیلی از گسست ها و نا پیوستگی هایی که در روندهای تاریخی-اجتماعی رویت می شود، دست بیابند. هم چنین در این رویکرد نسبت رخدادها و پدیده های اجتماعی با قدرت مورد بررسی و آنالیز قرار می گیرد. با این تعریف تحلیل فضای مطبوعاتی کشور قابل مواقر و آسیب شناسی است.
2.مقام ولایت در اول اردیبهشت سال 79 در آسیب شناسی فضای مطبوعات وقت کشور و در زمانه حاکمیت اصلاح طلبان از اصطلاحی به نام «شارلاتانیزم مطبوعاتی» استفاده نمودند و دقیقا در پانزدهم آبان ماه سال 87 یعنی در حدود 8 سال پس از آن و در زمانه حاکمیت اصول گرایان اصطلاحی به نام «بی بند و باری مطبوعاتی» را در توصیف فضای مطبوعاتی کشور به کار می برند.
3.سوال بنیادی آن است که به رغم تحول گفتمانی در شرایط اجتماعی-سیاسی کشور و غالب بودن گفتمان اصول گرایی و در حاشیه بودن گفتمان اصلاح طلبی، چرا آنارشیسم مطبوعاتی که نوعی آنومی رسانه ای است هم چنان امتداد یافته است؟
4.آن چنان که پیشترفت برای پاسخ به این سوال مهم باید به تبار شناسی جریانی خزنده در مطبوعات کشور پرداخت که دچار گسست تاریخی و معرفتی نسبت به تاریخ انقلاب اسلامی و مبانی معرفت شناختی شیعی است و هم چنین باید این جریان را در قالب «اراده ای معطوف به قدرت غیر بومی» تحلیل کرد.
5.در اصل 24 قانون اساسی جمهوری اسلامی آمده است « مطبوعاتی که با سوء استفاده از آزادی بیان در جهت تشویق افکار عمومی و اذهان مردم و شکستن حریم مقدسات و انتقادهای مخرب و برخلاف مصالح مردم و کشور و در جهت «منافع بیگانگان» و اشاعه فرهنگ غرب حرکت می کنن، غیر ارزشی محسوب می شوند. از این رو بر اساس قانون اساسی حد آزادی مطبوعات رعایت «مبانی اسلام و حقوق عمومی» قرار داده شده است.
6.به استناد این اصل مصرح در قانون اساسی، مطبوعاتی که عملکرد آن ها در جهت «منافع بیگانگان» است و قدرت های غیر بومی را با خود همراه می سازد و یا در پرتو اراده اجنبی، محتوای رسانه ای خود را سامان می بخشند و یا در مقام تئوریزه کردن مبانی و غایات خود، مبانی اسلام را مورد هجمه قرار می دهند و عملا فضای ممتد معرفتی و تاریخی کشور را دچار گسست های تئوریک و انقطاع مبنایی می کنند، تحقیقا می توان این مطبوعات را ذیل جریان فعال و در عین حال پنهان نفاق نامید که در بدنه مطبوعاتی کشور لانه و آشیانه گزیده اند و موریانه وار از درون به تلاش نظام مقدس جمهوری اسلامی مشغول اند.
7.مقام ولایت در تاریخ 1/2/79 اظهار می دارند: «وقتی مطبوعاتی پیدا می شوند که همه همت شان تشویش افکار عمومی و ایجاد بد بینی مردم به نظام است... امید را در جوانان می میرانند، روح اعتماد به مسئولین را در مردم تضعیف می کنند، نهادهای رسمی را تضعیف می کنند؛ مدل این ها کیست؟ مطبوعات غربی هم این گونه نیستند! این یک «شارلاتانیزم مطبوعاتی» است و باز حضرت ایشان در تاریخ 15/8/87 می فرمایند «این فضای (بی بند و باری) در حرف زدن و اظهار نظر علیه دولت، مسایلی نیست که خداوند به آسانی از آن ها بگذرد... برخی افراد در تلاش برای سیاه نمایی در فضای جامع و ایجاد اغتشاش ذهنی و تردید در مردم هستند». اگر نگاهی تحلیلی به گفتمان های رایج بکنیم، در زمانه حاکمیت اصلاح طلبان، تاکتیک «شارلاتانیزم مطبوعاتی» سرلوحه جریان نفاق موجود در بدنه مطبوعات کشور بوده است و در زمانه حاکمیت اصول گرایان تاکتیک « بی بند و باری مطبوعاتی». تاکتیک اول منجر به آنارشيسم و هرج و مرج گرایی سیاسی و اجتماعی در کشور شد و تاکتیک دوم منجر به آنومی و ناهنجاری های سیاسی و اجتماعی در کشور گردید. اگر نگاهی تبار شناسانه به این دو تاکتیک بیندازیم شارلاتانیزم مطبوعاتی که اراده ای معطوف به هژمونی سرمایه داری بود، بحران را از میز کار مطبوعات به ارکان نظام یعنی مجلس و دولت کشاند و واقعه تحصن نمایندگان اصلاح طلب در مجلس ششم و استعفای دسته جمعی مدیران دولتی در دولت اصلاحات، کار ویژه هایی بود که تاکتیک شارلاتانیزم مطبوعاتی در باز تولید آن بسیار موثر عمل کرد.
8.تاکتیک «شارلاتانیزم مطبوعاتی» که در زمان حاکمیت گفتمان اصلاح طلبی در دستور کار جبهه عملیات روانی برخی اصلاح طلبان گسسته اند از نظام بود در یک چرخش حرفه ای به تاکتیک «بی بند و باری مطبوعاتی» در زمان حاکمیت اصول گرایی مبدل شد. در حالی که تاکتیک شارلاتانیزم مطبوعاتی منجر به بازتولید بحران و تضعیف فرآیند ملت سازی می شد، تاکتیک بی بند و باری منتهی به اخلاق زدایی، قدسیت زدایی نسبت به نظام و تضعیف فرآیند متحد سازی بدنه اصول گرایان خواهد گردید. آن چنان که مقام ولایت اشاره داشتند رفتارها و گفتارهایی در حال رخ دادن است که «فتنه بر پا می کند که دامن همه اعم از ظالم و غیر ظالم را می گیرد.»
9.به عنوان جمع بندی باید اظهار داشت، اگر چنانچه با نگاهی تبار شناختی به تاکتیک های جریان لانه گزیده نفاق در مطبوعات، به بررسی فرمایشات مقام ولایت بپردازیم باید این تاکتیک ها را از دریچه 1- اراده معطوف به قدرت های بیگانه 2- گسست از مبانی توحیدی انقلاب اسلامی و نظام مورد تحلیل قرارداد تا بهتر بتوان به مواجهه عمومی، قانونی و انقلابی با خط نفاق پرداخت. حضرت امام(ره) در بخشی از فرمایشات مهم شان در خصوص مطبوعات، دقیقا به دو نکته مطبوعات را انذار می دهند: نخست توحید و مبانی اسلامی و دوم قدرت های بیگانه و جهانخوار، آنجا که می فرمایند « سعی کنید قلم هایتان در خدمت انقلاب و به ثمر رسیدن آن که آزادی و استقلال در سایه جمهوری اسلامی و زیر پرچم توحید و اسلام بزرگ است باشد. سعی کنید روحیه ملت را تقویت نمائید... و از تضعیف اشخاص و یا گروه هایی که در خدمت جمهوری اسلامی هستند و تضعیف آنان مستقیما خدمت به جهانخوارانی است که در کمین نشسته اند تا از قلم و زبان های شما بهره گیری کنند، بپرهیزید. (صحیفه نور، ج 14،ص60).
10.بدیهی است اگر خط نفاق پنهان در برخی مطبوعات بتواند با توسعه بی بند و باری مطبوعاتی خود را به نقطه صفر مرکزی، یعنی حد فاصل مجلس و دولت برساند و به تقابل این دو رکن و تفرقه دامن بزند، مجلس و دولت گفتمان اصول گرایی را فتنه ای در بر خواهد گرفت که شاید از فتنه ای که شارلاتانیزم مطبوعاتی در خصوص مجلس و دولت گفتمان اصلاحات ایجاد کرد، خوفناک تر باشد. پس چون گاه فتنه آغازیده باید در عرصه مطبوعات «ابن لبون» بود.
11. ما اکثر العبر و ما اقل الاعتبار.
هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
