هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
چهارشنبه 16 ارديبهشت 1405 19:00 ساعت
شناسه خبر : 388990
علت این استثنای تاریخی را باید در تغییر پارادایم تاریخی ایران از اتکا به قدرتهای خارجی به بازدارندگی درونزا جستجو کرد. امامین انقلاب در ۴۷ سال گذشته تلاش کردند که قدرت این حکومت را از دالانهای دربارها، به خانههای مردم ببرند.
گروه تاریخ-رجانیوز: جنگ و تخاصم، بخشی جداییناپذیر از تاریخ اکثر کشورها، تمدنها و حکومتها بوده است. تمدن چندهزار ساله ایران نیز از این قاعده مستثنا نبوده. در طول این سالها، علیرغم اینکه ملت ایران همواره ملتی استقلالطلب و ضد استعمار بوده است، دچار شکستهای متعددی نیز شده است. اما ایران در عصر جمهوری اسلامی، شرایط متفاوتی برایش حاصل شد. لازم به ذکر است که آنچه در ۴۷ سال بر جمهوری اسلامی ایران گذشته، از نظر پیچیدگی و سطح بالای مخاصمات، در تاریخ این مرز و بوم و در تاریخ معاصر جهان بیسابقه است.
برای درک این استثنا، کافی است کارنامه حکومتهای ۲۰۰ ساله معاصر ایران را مرور کنیم. در عهد قاجار، شکست از روسیه تزاری به عهدنامههای گلستان و ترکمانچای انجامید و قریب به نیم میلیون کیلومتر مربع از خاک ایران در قفقاز برای همیشه جدا شد؛ آن هم در شرایطی که هیچ اجماع جهانی علیه ایران شکل نگرفته بود و قدرتهای اروپایی اساساً منافع متضادی داشتند. در دوران پهلوی نیز ابتدا شاهد جدا شدن قسمتی از آذربایجان در زمان رضا قزاق و سپس جدا شدن بحرین با خواست دربار محمدرضا شاه هستیم.
اما جمهوری اسلامی از همان ابتدا با سناریویی کاملاً متفاوت روبرو شد؛ سناریویی که مشخصه اصلی آن، اجماع کمسابقه قدرتهای بزرگ جهانی برای فروپاشی یک نظام سیاسی بود. در دفاع مقدس هشت ساله، رژیم بعث عراق به عنوان نماینده میدانی ائتلافی عمل میکرد که در آن آمریکا اطلاعات ماهوارهای، شوروی تسلیحات سنگین، کشورهای عرب حوزه خلیج فارس تأمین مالی و نظامی (مانند جنگ نفتکشها)، و اروپا نیز پوشش سیاسی را بر عهده داشتند. این هماهنگی میان دو بلوک متخاصم شرق و غرب برای سرنگونی یک نظام، در تاریخ تحولات روابط بینالملل غرب آسیا بیسابقه بود. نتیجه اما حتی یک وجب واگذاری خاک نبود.
این الگو در دو جنگ بعدی نیز تکرار شد. در نبرد ۱۲ روزه و جنگ رمضان، ایران با دو قدرت مجهز به سلاح هستهای روبرو شد؛ آمریکا به عنوان قدرتمندترین ارتش کلاسیک جهان و رژیم صهیونیستی با آوازهی پیشرفتهترین سامانههای پدافندی. این بار ترکیبی از حملات سایبری، عملیات رسانهای، ترور فرماندهان و عملیات مستقیم نظامی به کار گرفته شد، اما باز هم نتیجهای جز شکست برای مهاجمان در بر نداشت. فراتر از حفظ خاک، جمهوری اسلامی با دکترین ساخت نظم جدید در منطقه، دامنه نفوذ ژئوپلیتیک خود را تا کرانههای خلیجفارس گسترش داد و با مدیریت جدید بر تنگه هرمز، عملاً بر گستره حاکمیتی خود افزود.
علت این استثنای تاریخی را باید در تغییر پارادایم تاریخی ایران از اتکا به قدرتهای خارجی به بازدارندگی درونزا جستجو کرد. امام خمینی(ره) و رهبر شهید انقلاب در ۴۷ سال گذشته تلاش کردند که قدرت و مشروعیت این حکومت را از راهرو و دالانهای کاخها و دربارها، به خانههای تکتک مردم این سرزمین ببرند.
پس از شهادت رهبر انقلاب و به تعبیر درست آیت الله سید مجتبی خامنهای، این مردم ایران بودند که یک هفته حکومت و نظام اسلامی را رهبری میکردند. حکومتهای گذشته امنیت و مشروعیت ایران را به ضمانت و رضایت بیگانگان گره میزدند و همانها نیز کشور را در بزنگاهها رها میکردند؛ جمهوری اسلامی اما با اتکا به نیروهای مردمی، معادلهای خلق کرد که در آن اجماع ابرقدرتهای هستهای نیز به شکست انجامید.
انتهای پیام/
لینک کوتاه »
http://rajanews.com/node/388990
لینک کوتاه کپی شد
کلیدواژه ها »
