هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
روزنامه كارگزاران در شماره ديروز خود يادداشتي را تحت عنوان «روشنفكري مذهبي در برابر روشنفكري ديني» به قلم مجتبي نجفي منتشر كرد و در آن ضمن انتقاد شديد از روشنفكري ديني و حلقه كيان به عنوان مروجان آن چنين نوشت: «با فروپاشي اتحاد جماهير شوروي و ظهور نئوليبراليسم جهاني همراه با تحولات دهه 70 و مطالبات انباشته شده در دوم خرداد گفتماني نوين پديدار شد كه بنيان هاي هرگونه ايدئولوژي گرايي را مورد حمله قرار داد. شاخص هاي اين جريان با نام نحله كيان معروف شدند و با شعار اصلاح معرفت در حوزه نظري از پلوراليسم، تساهل و تسامح، نفي هرگونه ايدئولوژي گرايي، خصوصي شدن دين و حقيقت گرايي سخن گفتند و در حوزه سياسي با شعار قانونگرايي و گردش نخبگان در مدار قدرت از مطالبات مطرح شده ايراني ها در دوم خرداد استفاده بهينه كرده تا حدودي نفوذ خود را در محافل دانشگاهي و روشنفكري بسط دادند.
به گزارش رجانيوز ،اين بينش از درك تحولات اجتماعي عاجز و ناتوان است. يا نسبت به آنها بي اعتناست. عدالت اجتماعي در گفتمان روشنفكران ديني اگر نگوييم وجود ندارد مي توان مدعي شد كمرنگ است. ايمان به اصلاح قدرت از طريق گردش نخبگان نشات گرفته از بينشي است كه اصالت را به قدرت مي دهد و آزادي را تابعي از قدرت مي داند. اين بينش قدرت محور يا نيروهاي موجود اجتماعي را خوار مي شمارد يا وجودشان را ناديده مي انگارد. بر اين مبناست كه مشاهده مي كنيم چگونه در دوم خرداد و سال هاي پس از آن نيز اصلاح طلبان با نيروهاي صنفي برخورد دوگانه و در بسياري از مواقع منفعت طلبانه داشتند.
به راستي بايد پرسيد گفتمان ايدئولوژي زدايي براي نمونه در جامعه دانشگاهي ايران چه تاثيري برجاي نهاد؟ آيا به لشكري از سرخوردگان از وضع موجود كه به پستوخانه هاي خصوصي خويش سرازير شده اند انديشيده ايد؟ گفتماني كه در بين فعالان دانشجويي به ايدئولوژي « بي مبنايي» تعبير شد و اثرات سوء خويش را تا مدت هاي طولاني برجاي گذاشته است.
جريان روشنفكري ديني هنوز هم به رغم شكست هاي سنگين نمي خواهد بپذيرد كه آگاهي و نوانديشي نسبت مستقيمي با دموكراسي و توسعه ندارد. با انذار صرف نمي توان در انتظار تحول نشست. با شكست سياسي سوم تير در انتخابات رياست جمهوري همه در انتظار تجديدنظر در خط مشي ها، مباني فكري و راهكارهاي سياسي از سوي اين جريان بودند. اما مايوسانه اينگونه شنيديم كه شكست اصلاحات حاصل عملكرد تحريميان بوده است كه اين خود باز نشاني از غرور كاذب سردمداران اين جريان بود.
