هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
جمعه 4 ارديبهشت 1405 00:09 ساعت
شناسه خبر : 388888
رفتارهای اخیر دونالد ترامپ در قبال ایران بیش از هر چیز بازتاب تقابل دو منطق متفاوت در سیاست خارجی است: از یکسو منطق «فشار برای وادارسازی به مذاکره» که از سوی واشنگتن دنبال میشود و از سوی دیگر منطق «رد مذاکره تحت فشار» که بهعنوان یکی از اصول تثبیتشده در رفتار جمهوری اسلامی ایران عمل میکند.
نکته کلیدی این است که ایران اساسا مذاکره را رد نمیکند؛ بلکه نوع خاصی از مذاکره را نمیپذیرد: مذاکرهای که در سایه تهدید، محاصره و اجبار شکل گرفته باشد.
تجربههای گذشته نشان داده است که چنین مذاکرهای نهتنها دستاوردی برای تهران ندارد، بلکه میتواند به تحمیل هزینههای مضاعف و حتی تضعیف موقعیت راهبردی کشور منجر شود.
مذاکره زمانی معنا پیدا میکند که دو طرف از حداقلی از توازن برخوردار باشند. این توازن لزوما به معنای برابری کامل قدرت نیست، بلکه به این معناست که هیچیک از طرفین نتواند اراده خود را بهطور یکجانبه بر دیگری تحمیل کند.
ایران، دستکم در شرایط فعلی، مسیر خود را بهروشنی انتخاب کرده است: نه گفتن به مذاکره تحت فشار و تأکید بر این واقعیت که هرگونه گفتوگو، تنها در شرایطی میتواند معنا پیدا کند که توازن، احترام متقابل و منافع واقعی در آن لحاظ شده باشد./ مهر
