انسانی که حتی پس از پایان رسمی استعمار، هنوز خود را مدیون استعمارگران می‌داند و خدمات حداقلی آنان را به‌عنوان لطف و موهبتی تاریخی تفسیر می‌کند.

اگر قرار بود شرکت‌های امپریالیستی و چند ملیتی اقتصادی را رونق بدهند چرا اقتصاد هائیتی یا پرو را رونق نمی‌دهند؟ این شرکت ها نرخ رشد اقتصادی را بالا می‌آورند اما رفاه نمی‌آورند. پرو فقیرترین کشور دنیا است ولی حیات خلوت شرکت‌های چند ملیتی هم هست. شیلی هم بعد از ۱۹۷۳ به همین وضعیت دچار شده است. آلنده از شیلی رفت و پینوشه آمد و آنچه سالها بر سر نفت ایران رفت بر سر مس شیلی آمد. در زمان پینوشه این شرکت ها تمام شیلی را بلعیدند و امروز باید ماحصل آن یعنی زندگی مردم شیلی را دید و تاسف خورد.