رئیسی و روستایی‌های اطراف مشهد و فروشگاهی در حرم که حال آنها را خوب کرده است

گروه سیاسی- رجانیوز: رجانیوز سلسله روایتهایی از رویکردها، تصمیمها و اقدامات حجت‌الاسلام سیّدابراهیم رئیسی را که نشان می‌دهد او در سوابق مدیریتهای کلان خود، قاطع است و ضمن شناخت درست مسائل، در حل آنها و انتخاب رویکرد درست و به نفع مردم، دانا و تواناست، منتشر می‌کند.

 

بخش چهارم؛

مشکلات روستاها را همه می‌دانند. یا لااقل همه می‌دانند که روستاها مشکل دارند. از مهاجرت نیروی کار جوان به شهرها، تا کمبود امکانات و نبود شرایط مناسب برای بهره‌وری بیشتر؛ شاهدش هم این‌که در این چهل سال اخیر حدود 33 هزار روستا از 57 هزار روستای ما از دست رفته است. خیلی از روستاها بخاطر برخی مشکلات خیلی دم‌دستی دارند خالی از سکنه می‌شوند.

 

حالا نه این که رییسی همه مشکلات همه‌جا را حل کرده، ولی وقتی آمد آستان قدس، به قدر همین دور و اطراف مشهد، توجه ویژه ای به روستاها داشته. شخصا به روستاهای حاشیه مشهد رفته و مشکلات را از نزدیک بررسی کرده و دستورات لازم را داده است. دستورات لازم چی مثلاً؟ در بعضی از این روستاها، کار زیربنایی انجام شده و در بعضی‌ها، بسته‌های غذایی و ارزاق، توزیع. اینکه در تهران بنشینی و فلسفه ببافی که باید برای محرومین و روستاها کار بلندمدت کرد و آخر هم بعد چهارسال هیچ کاری که نکنی، اوضاع را هم خرابتر کنی، دردی از مردم روستا دوا نمی‌کند.

 

یکی از کارهای خوبی که با آمدن رئیسی برای روستاهای خراسان انجام شد، ایجاد محل عرضه محصولات روستایی در حرم مطهر حضرت رضا علیه‌السلام است؛ فروشگاه‌هایی که محصولات روستایی را می‌فروشند. فکرش را بکنید اگر حتی بخشی از 27 میلیون زائری که سالانه به مشهد می‌آیند، محصولات روستایی‌ها را بخرند چه کمکی به روستاها می‌شود. تا امروز سه تا از این فروشگاه‌ها راه افتاده است. گیاهان داروئی، چرم، صنایع دستی و... چیزهایی است که روستاییان از تولیدات خودشان برای فروش می‌آورند. قرار است یک محل دائمی هم برای این کار در نظر گرفته شود که فروشگاهی دائمی باشد برای فروش محصولات روستایی.

 

اینطوری احتمالا بخشی از 3 هزار میلیارد تومان گردش مالی سالیانه خرید سوغاتی در مشهد، به جیب روستانشین‌های حاشیه مشهد می‌رود؛ این یک قدم عملی و روی زمین –و نه فقط حرف و وعده‌ی بی‌سرو ته- برای توانمند کردن روستایی‌ها و کم کردن رنج فقر و محرومیت و از همه مهمتر پابند نگه داشتن و امیدوار کردن آنها به ماندن در روستا و زادگاهشان.