هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
سه شنبه، 20 مهر 1400
ساعت 13:30
به روز شده در :

 

 

 

رجانیوز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

 

سه شنبه 20 مهر 1400 ساعت 12:23
سه شنبه 20 مهر 1400 12:06 ساعت
2021-10-12 12:23:08
شناسه خبر : 351593
فاصله گرفتن از تقویت مبانی فکر و اندیشه و تقلیل دغدغه‌های دانشجویان از مسائل اولویت‌دار به مباحث دارای اهمیت پایین، خود یک کارزار هوشمندانه در سیاست‌زدایی از دانشگاه و تهی شدن مفاهیم مهم از معناست.
گروه سیاسی-رجانیوز: حساسیت دانشگاه به مسائل کشور یک اصل مهم، ملی و انقلابی است. حساسیت بر آرمان‌گرایی، آزادی‌خواهی، حفظ ارزش‌های انقلاب، مبارزه با ظلم و دیده‌بانی در مسیر رسیدن به جامعه‌ای آزاد، متحد، مرفه، پیشرفته و مومن و متعبد از جمله مهترین این موضوعات است.
 
حضور به موقع در میدان‌ها و موقعیت‌های مبارزاتی در آوردگاه بین نظام سلطه و مظلومان، مرفهین بی‌درد و مستضعفین و حرکت‌های غیرانقلابی و انقلابی همواره لحظه‌شناسی جنبش دانشجویی را نشان داده است.
 
تقسیم مسائل اهم از مهم، ضروری از حاشیه‌ای و اصلی از فرعی از هنرهایی است که این جنبش داشته است. در شرایطی که این مساله برای تشکل‌های دانشجویی قابل تمیز نباشد منجر به اختلال دستگاه محاسباتی می‌شود و حاشیه جای متن را خواهد گرفت.
 
در سال‌های اخیر این اختلال در برخی مجموعه‌های انقلابی دیده شده است. اختلال در دستگاه تحلیلی و برداشت سطحی و نادرست از یک مساله که با شعارهای تند و حتی آراسته به ادبیات انقلابی مطرح شده و موضع‌گیری هیجانی را در برداشته است. تاسف‌بار اینکه در غالب موارد این شيوه کنش‌گری در نهایت دلسردی و حتی دلزدگی به جهت اعمال نشدن نظرات آن افراد را در پی دارد.
 
نمونه‌های متعددی از این موضوع نشان می‌دهد در برخی مواقع، مسائل کشور و راه‌ حل‌های آن به درستی فهم نشده و واکنش سطحی تعدادی از دانشجویان دغدغه‌مند را در پی داشته است. به عنوان نمونه دانشجویان برای انتقاد ساده از بندی از مصوبه شجاعانه و مهم مجلس شورای اسلامی جهت انجام اقدامات راهبردی در خصوص رفع تحریم‌ها به تجمع و شعارهای تند دست می‌زنند.
 
این درحالی است که دانشجویان با نادیده گرفتن نقاط قوت فراوان آن مصوبه، صرفا با تاخیر چند هفته‌ای در اجرای یک بند(کاهش همکاری برجامی با آژانس) مشکل داشته‌اند. این انتقاد حتی در صورت صحیح بودن نیز واکنشی متناسب به خود را طلب می‌کرد!
 
برداشت سطحی از نشست نامزد انقلابی انتخابات ۱۴۰۰ با اصناف و اتاق‌های بازرگانی و حتی پیشنهاد تغییر نام خیابان نوفل لوشاتو در پی توهین دولت فرانسه به پیامبر اسلام از مواردی است که زنگ هشدار را برای آسیب‌شناسی در خصوص نازل شدن سطح فکر و اندیشه و سیاست‌ورزی برخی جوانان فعال دانشجویی به صدا در می‌آورد.
 
در آخرین مورد نسبت دادن پروژه سیاست‌زدایی از دانشگاه به دولتی که فقط چند هفته از روی کار آمدن آن می‌گذرد قابل تامل است. اگرچه تاکنون سخنرانی دانشجویان در مراسم آغاز سال تحصیلی مرسوم نبوده (به جز سال ۹۲ و تنها با سخنرانی دو تن از دانشجويان) اما این مساله شاید می‌توانست سنت جدیدی را پایه‌گذاری کند.
 
 
عدم وقوع چنین اتفاقی، نمی‌تواند اساس یک تحلیل کلان از پروژه سیاست زدایی از دانشگاه قرار بگیرد؛ چرا که رئیس جمهور جدید تنها در سه سال گذشته هشت بار در بین دانشجویان حاضر شده و اساسا خود از مبارزین با سیاست‌زدایی از دانشگاه بوده است. در آخرین مورد سه ماه قبل سیدابراهیم رئیسی در مسجد دانشگاه تهران حضور یافت و در مقابل نطق عجیب و قضاوت‌های نابه‌جای یکی از تشکل‌های انقلابی با سعه صدر به سوالات و اتهامات پاسخ داد و مشروح آن نیز برخلاف عرف سایر دیدارهای انتخاباتی رسانه‌ای شد.
 
نکته جالب آنکه وی کمتر از دو ماه دیگر نیز در اولین ۱۶ آذر دوره ریاست جمهوری خود شنوا و پاسخ دهنده به سوالات دانشجویان خواهد بود. بنابراین برگزاری تجمع در مقابل درب اصلی دانشگاه تهران نیز از جمله همان واکنش‌های نامتناسب بوده و بزرگ‌نمایی از فاصله دو ماهه تا سخنرانی دانشجویان در این مراسم بیش از آنکه یک حرکت سیاسی محسوب شود یک حرکت نمایشی و احساسی تحلیل می‌شود.
 
فاصله گرفتن از تقویت مبانی فکر و اندیشه و تقلیل دغدغه‌های دانشجویان از مسائل اولویت‌دار به مباحث دارای اهمیت پایین، خود یک کارزار هوشمندانه در سیاست‌زدایی از دانشگاه و تهی شدن مفاهیم مهم از معناست.
 
تشکل‌هایی که همه رفتار خود را معطوف به فاصله‌گذاری با دولت جهت در امان ماندن از برچسب تشکل حامی دولت تنظیم می‌کنند نمی‌توانند در تحقق دانشگاه آگاه و سیاسی مورد نظر رهبرانقلاب حرکت کنند.