هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
پنجشنبه، 3 خرداد 1397
ساعت 12:42
به روز شده در :

 

 

 

 

 

رجانیوز را در شبکه‎های اجتماعی دنبال کنید

 

يكشنبه 16 ارديبهشت 1397 ساعت 18:18 2018-5-6 18:18:15
شناسه خبر : 286915
چندان بی‌راه نیست اگر عملکرد و برآیند آثار نمایشی که سال گذشته در سالن‌های تئاتری پایتخت اجرا شد را بسیار نامطلوب و تأسف‌آور عنوان کرد، آثاری که فارغ از نوع و نگاه هنری‌شان و تنها از بعد و جنبه محتوایی آن‌هم در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن جز افسوس از به هدر رفتن فرصت‌ها و ظرفیت‌های این هنر متعالی عایدی دیگری برای حوزه فرهنگ و هنر کشور نداشته، آثاری که همگی باواسطه و بی‌واسطه موردحمایت و البته با تائید و مجوزهای قانونی از سوی نهاد مربوطه یعنی مرکز هنرهای نمایشی در سالن‌های کوچک و بزرگ شهر به‌وفور رؤیت شد.
 
به‌راستی سال 96 را باید سال فستیوال آثار غیراخلاقی، ضد امنیتی و ضد اسلامی نامید، سالی که آثاری با مضامین ذکرشده آن‌هم در آسودگی خاطر همراه با مهر تائید مرکز هنرهای نمایشی بیخ گوش مسئولان در پایتخت به اجرا درآمدند و گاهی هم که از سوی برخی رسانه‌های متعهد مورد اعتراض قرار می‌گرفتند به طرفه‌العینی از سوی مرکز نشینان و متولیان امر به‌جای تصحیح امور به سرپوش گذاشتن بسنده می‌شد.
 
نگارنده اجازه می‌خواهد در مجال اندک و برای روشن‌تر شدن موضوع به دو نمونه ساده و دم‌دستی ازاین‌دست آثار اشاره کند:
دی‌ماه سال گذشته‌نمایشی با عنوانی شیطنتت آمیز دریکی از سالن‌ها شهر تهران و تنها چند کوچه پایین‌تر از مرکز هنرهای نمایشی کشور به صحنه می‌رود، نمایش که به‌اشتباه به‌واسطه استفاده از کلمه «اجنه» برای مسئولین مربوطه معنا و مفهومی چون جمع جن را داشته اما تنها کافی بود با تورق دایره العمارف متوجه شد که اجنه نه به معنای جمع جن که جمع جنین است و حال بماند که نام اگر این باشد محتوای داستان در چه خصوصی خواهد بود اما نکته قابل‌توجه در این نمایش نه نام و نشان که شیوه و نوع اجرا جایی که بسیاری از تماشاگران و مخاطبان زن از حرکات و لباس‌های بسیار تنگ و شدیداً بدن‌نما بازیگران خانم آن تئاتر شرمنده می‌شدند و در مقاطعی از اجرا حتی رویشان هم نمی‌شد به صحنه نگاه کنند نمایشی که نه‌تنها هیچ تذکر و ممانعتی از سوی متولیان امر صورت نگرفت که حتی در جشنواره تئاتر فجر نیز پذیرفته و بعد از جشنواره نیز اجرای عموم خود را با آسودگی ادامه داد.
 
یا در مورد دیگری و در آبان ماه نودوشش خبر زنانه و مردانه کردن یک نمایش بهانه شد برای رسانه‌های معاند و افراد فرصت‌طلب که نشان دهند اوضاع اجتماعی در ایران تا چه میزانی محدود و بسته‌شده که کار به تفکیک جنسی آثار هنری رسیده است درحالی‌که بعد از پیگیری‌های نگارنده کاشف به عمل آمد این شیوه اجرایی شخص کارگردان است و هیچ ربطی به دستورالعمل‌های این حوزه ندارد اما مدیر وقت مرکز هنرهای نمایشی نه‌تنها برای واکنش نشان دادن به توصیه دلسوزان این حوزه وقعی نگذاشت که با سکوت عجیب و تأمل‌برانگیزش فضا را برای رسانه‌های معاند فراهم آورد که تا می‌توانند این خبر را بهانه برای تضعیف نظام قرار دهند و فرصت‌طلبان آن‌سوی آبی هم تا توانستند تبلیغات گسترده‌ی را علیه محدودیت‌های توهمی‌شان انجام دادند. ازاین‌دست اتفاقات ولو بدتر و مبنایی‌تر در سال گذشته کم نبوده مانند آثاری که آشکارا کشور و رهبری را مورد تمسخر قرار داده و هیچ‌کدام از مدیران مربوطه نه‌تنها ککشان هم نگزید که با خیالی آسوده مجوزها قانونی را نیز صادر می‌کردند. گویی هیچ نظارتی در این حوزه وجود ندارد و یا شاید اساساً تصمیمی برای ساماندهی قرار نیست اتخاذ گردد.
 
موارد ذکرشده تنها مشتی از خروار خروار اتفاقاتی بود که به‌واسطه ضعف در مدیریت و بی‌توجهی مدیران و مسئولین وقت تئاتر کشور رخ داد اما شاه‌بیت این سیاست‌ها، جشنواره سی و ششم تئاتر فجر بود که حقیقتاً به یکی از بدترین دوره از ادوار این جشنواره بدل شد از انتخاب شائبه برانگیز دبیر گرفته تا پوستر و آثار پذیرفته‌شده، در خصوص انتخاب دبیر و موارد مربوطه که به وقتش سخن خواهیم گفت اما در مورد برخی از آثار دعوت‌شده در این جشنواره نیز حرف بسیار است. جشنواره‌ی که مزین به نام فجر انقلاب اسلامی است اما به‌واسطه سیاست‌ها و جریانی که بالاتر بدان اشاره‌شد آثاری به صحنه رفت که درنهایت تأسف و در وقاحت تمام علیه اسلام علناً و آشکارا در نمایششان سخن می‌گفتند یا در موارد دیگر از افرادی ایرانی با هویت خارجی که سال‌های سال و به‌کرات در رسانه‌های معاند علیه کشور تبلیغ کرده، فرش قرمز پهن می‌شد و آنان را با سلام‌وصلوات برای اجرای نمایش سخیفشان میزبانی می‌کردند و جالب‌تر آنکه با تمام خسارات واردشده به اعتبار و حیثیت کشور مدیر مرکز هنرهای نمایشی به دبیر آن دوره قول تداوم مدیریت در چهارساله آینده را نیز داده بود درحالی‌که با چنین عملکردی برکناری و عزل کمترین کار ممکن بود که می‌بایست به‌سرعت انجام شود.
 
اما هر چه بود و هر چه شد سال گذشته با برکناری مدیری که بی‌تردید مسئول تمام اتفاقات رخ‌داده در تئاتر کشور بود به پایان رسید. مدیری که به‌زودی می‌بایست در خصوص دوران مدیریتش پاسخگوی تمامی خسارت‌های واردشده به‌نظام و کشور در این حوزه باشد اما در این اوضاع و هیاهوی نابسامان آنچه باعث امیدواری ست حضور مدیرکل جدید مرکز هنرهای نمایشی کشور که فردی از دل و بطن جامعه تئاتری، خوش‌نام و متعهد است که می‌توان حداقل به جبران خسارات پیش‌آمده امید داشت. مدیری که در گام نخست و در محک جدی با انتخاب دبیر جشنواره تئاتر سی و هفتم مواجه است و البته با سوابقی که از ایشان موجود است بدون شک فردی هنرمند، متعهد، متخصص و نام‌آشنا را آن‌هم بدون تأثیرگذاری از برخی حواشی که مبدأ و منشأ آن کاملاً مشخص است انتخاب کند و حداقل جشنواره سی و هفتم و سال 97 به‌نوعی جبران خسارات سال گذشته شود.

 



x