هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
سه شنبه، 31 فروردين 1400
ساعت 15:26
به روز شده در :

 

 

 

رجانیوز را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید

 

يكشنبه 9 ارديبهشت 1397 ساعت 16:37
يكشنبه 9 ارديبهشت 1397 16:31 ساعت
2018-4-29 16:37:31
شناسه خبر : 286638
در شرایطی که زمزمه هایی از ائتلاف سه گانه «روحانی، لاریجانی و ناطق نوری» به گوش می رسد، روزنامه آفتاب یزد به بررسی دستاوردهای ائتلاف 92 و 94 اصلاحات پرداخته است. این روزنامه معتقد است از دولت تدبیر و امید و لیست امید آبی گرم نشده و هشدار می دهد که ادامه پیدا کردن این تاکتیک می تواند، اهداف اصلاحت را ذبح کند.
در شرایطی که زمزمه هایی از ائتلاف سه گانه «روحانی، لاریجانی و ناطق نوری» به گوش می رسد، روزنامه آفتاب یزد به بررسی دستاوردهای ائتلاف 92 و 94 اصلاحات پرداخته است. این روزنامه معتقد است از دولت تدبیر و امید و لیست امید آبی گرم نشده و هشدار می دهد که ادامه پیدا کردن این تاکتیک می تواند، اهداف اصلاحت را ذبح کند.

گروه سیاسی_رجانیوز:  بعد از گذشت پنج سال، روزنامه اصلاح‌طلب آفتاب یزد تعارفات را کنار گذاشت و انتقادات را صریح تر از همیشه بیان کرد. آنهم زمانی که زمزمه هایی از احتمال ائتلاف بین روحانی، لاریجانی و ناطق نوری به گوش می رسد.

 

به گزارش رجانیوز انتخابات 92 برای بخشی از اصلاح‌طلبان شیرین نبود. هنوز تلخی انصراف عارف زیرکامشان باقی مانده است و از فرصت هایی که از دست رفت، با حسرت یاد می کنند؛ گروهی که هم‌قطارانی که روحانی را به ریاست جمهوری رساندند را متهم به محافظه کاری و «اصلاح‌طلبان پفکی» خطاب می کنند. گروهی که معتقدند «لزومي ندارد که تمام هويت اصلاح‌طلبي را پاي دولت و وضع موجود بريزيم». گروهی که معتقدند «تاریخ تقسیم بندی جامعه به افراطی و اعتدالی منقضی شده است و جامعه از ما عبور خواهند کرد؛ بنابراين بايد گفتمان اصلاح‌طلبي را ارائه دهيم که قادر باشد به مسائل جديد جواب بدهد». همین تفکر باعث شده است که این روزها خنجر خود را علیه اعتدالی ها از رو ببندند.

در همین راستا روزنامه اصلاح طلب آفتاب یزد روز گذشته در مطلبی به بررسی مسیری که اصلاحات از 92 تاکنون طی کرده و آینده ای که در انتهای این مسیر انتظار این جریان را می کشد پرداخته است. مسیری که از ائتلاف گذشت، ولی نه از دولت تدبیر وامید آبی گرم شد و نه از لیست امید در مجلس بخاری بلند شد. این روزنامه معتقد است «اعتدال را بازی برد-برد معنی کردند که اصلاح طلبان تا حدی از خواسته‌های خود عقب بنشینند و گروهی از اصولگرایان با نام معتدلین به سمت برخی آرمان‌های اصلاح طلبی حرکت کنند». این روزنامه با اشاره به حمایت های اصلاحات از روحانی می نویسد:

«روحانی با پیشینه ای اصولگرا سخنانی را به زبان می‌آورد که تا حدی رنگ و بوی اصلاح طلبی دارد اما هیچ‌گاه یک اصلاح طلب نام و نشان دار نبوده است».

 

ائتلاف ناطق، روحانی و لاریجانی؟

پیش تر رجانیوز از احتمال شکل گیری جریان سوم در سپهر سیاسی کشور حول محور «گروه چهار» خبر داده بود. گروهی متشکل از «روحانی، لاریجانی، ناطق و ولایتی». حالا به نظر می رسد به موعد تولد این مولود نزدیک می شویم. آفتاب یزد نیز به این روی داد اشاره کرده است و می نویسد:

 

 

«حالا به نظر می‌رسد این بارعلی لاریجانی خیز برداشته تا با نزدیک شدن به اصلاح طلبان پاستورنشین شود. البته سازوکار این بار پیچیده تر از گذشته شده است. هرچند یک سال بعد از انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم مردم همچنان چشم انتظار عملی شدن وعده‌های رئیس جمهور هستند اما به نظر می‌رسد برخی سیاستمداران برای 1400 برنامه ریزی می‌کنند! این بار هم با استفاده از تابلوی اصلاح طلبی با وعده اصلاحات از جانب یک اصولگر!؟ چند روز پیش دیداری میان حسن روحانی، علی اکبر ناطق نوری، سید حسن خمینی و ... برگزار شده است. در این دیدار حسن روحانی برای بار دوم از علی‌اکبر ناطق‌نوری دعوت کرده تا در دولت حاضر باشد. این در حالی است که این پیشنهاد نیز مانند گذشته از طرف شیخ نور با پاسخ منفی مواجه شده است. گویا ناطق نوری در پاسخ به این درخواست به اعتدال گرایان و اصلاح طلبان توصیه کرده که در آینده از پتانسیل سیاسی علی لاریجانی بیشتر استفاده کنند. در همین حال غلامعلی جعفرزاده‌ایمن‌آبادی، نائب رئیس‌ فراکسیون مستقلین ولایی گفته:«قطعا جای لاریجانی در نشست سران اصلاحات خالی است. آقای لاریجانی شخصیت بزرگی است که باید از وجودش استفاده کنند.» لاریجانی این روزها در مجلس مرد اول میدان است. محمدرضا باهنر، نائب رئیس سابق مجلس پیش از این گفته بود: «لاریجانی می‌تواند با یک اشاره نتیجه رای‌اعتماد را تغییر دهد.» چه بسا برخی از وزرای روحانی با همین اشاره‌ها از استیضاح جستند. پروانه سلحشوری نماینده مردم تهران در مجلس نیز در توصیف لاریجانی به «آفتاب یزد» گفته بود: «او بلد است چکار کند و به معنای واقعی سیاستمدار است.» علی لاریجانی از مجلس اصولگرای نهم تا مجلس اعتدالگرای دهم تلاش کرده تا از دولت روحانی حمایت کند. رویکردی که احتمالا بدون دستاورد برای او نخواهد ماند! اگرچه برجام راه حلی بود که در مراجع بالا بر آن صحه گذاشته بودند اما اصولگرایان مجلس نهم توافق هسته ای را محصول روحانی می‌دانستند و به دنبال فشار بر آن در خانه ملت بودند اما لاریجانی تصویب برجام را در عرض 20 دقیقه درآورد. حالا به نظر می‌رسد این بار نوبت روحانی خواهد بود!»

 

 

 

تیم نزدیکان روحانی

آفتاب یزد در ادامه حملات تندتری به «حلقه اعتدالی ها» در دولت مطرح می کند. این روزنامه می نویسد:

«احزب اعتدال و توسعه که حسن روحانی به آن تعلق دارد شاید آنچنان شناخته شده نباشد اما این روزها در عرصه سیاسی کشور بیش از سایر بازیگران جولان می‌دهد. نزدیکان رئیس جمهور متعلق به این حزب هستند. علی تاجرنیا نماینده مجلس ششم به تازگی گفته: « مشاورین آقای روحانی کسانی هستند که به لحاظ سبقه سیاسی در جریان اصولگرایی جای می‌گیرند و حتی نتوانسته‌اند متناسب با مطالبات رئیس‌جمهور، فضای جامعه و خواسته‌های مردم هماهنگ کنند. این حلقه نزدیکان هم به دلیل محافظه کاری و هم به دلیل عدم اعتقاد به برنامه‌های پیش‌روی دولت، برای رئیس‌جمهور به نوعی ترمز شده‌اند.» این فعال سیاسی با اشاره به اینکه حلقه نزدیکان روحانی نفوذ بیشتری از معاون اول و وزرای دولت به رئیس‌جمهور دارند و از این‌رو روحانی نتوانسته است توفیقات خوبی را به دست بیاورد، افزوده:«این موضوع نه تنها برای شخص آقای روحانی، بلکه برای بدنه جریان اصلاحات نیز تبعات بسیار منفی را در پی دارد.» برای مثال محمود واعظی که در دولت یازدهم وزیر ارتباطات بود در دولت دوم روحانی ریاست دفتر او را برعهده گرفت. او به نوعی ترمز اسحاق جهانگیری و اصلاح طلبان در دولت را کشیده است. واعظی روابط خوبی با بدنه اصولگرایان دارد و برای پیوند با این جناح مهره کارآمد حسن روحانی به شمار می‌رود. روحانی در یک سال گذشته نشان داده چندان به وعده‌های اطلاح طلبانه خود تمایلی ندارد و با نیش و کنایه‌هایی از این دست که برخی نمی گذارند و فشار می‌آورند سرو ته قضیه را هم آورده است. اما به نظر می‌رسد او به دنبال یک ائتلاف با ناطق نوری و لاریجانی برای 1400 است تا آینده سیاسی خود را هم در شرایط بهتری رقم بزند. صادق زیبا کلام استاد دانشگاه تهران و فعال سیاسی اصلاح طلب در آذر 96 نوشته بود:«بخشی از آنچه ناامیدی نسبت به آقای حسن روحانی خوانده می‌شود، ظاهرا در رابطه با شبه‌ائتلافی است که او با اصولگرایان میانه‌رو دارد. طبق گمانه‌زنی‌ها روحانی و اصولگرایان میانه‌رو برای انتخابات ۱۴۰۰ قصد دارند علی لاریجانی را به‌عنوان نامزد موردنظر ائتلاف خود معرفی کنند تا در پی حمایت احتمالی آقای روحانی از کاندیداتوری وی، متقابلا اصولگرایان میانه‌رو از او (روحانی) در دوره ریاست جمهوری و موقعیت‌های پس از آن حمایت کنند».

 

جامه اصلاح طلبی بر تن لاریجانی!؟

ابراز نگرانی این روزنامه از آنجاست که برخی از طیف های سیاسی قدیمی منتسب به جریان اصلاحات این روزها بیش از همه در حال برنامه ریزی برای 1400 هستند. جریانی که قرار است نقش واسط میان اصلاحات و اعتدالی ها را محکم تر از قبل کنند. این روزنامه می نویسد:

«دستیابی به چنین موفقیتی برای این ائتلاف سه‌گانه بدون حضور اصلاح طلبان بسیار دشوار خواهد بود. هرچند در شرایط فعلی و بعد از حوادث دی ماه 96 اصلاح طلبان نیز در معرض برخی انتقادات از سوی مردم هستند اما دست به نقد، این طیف بیشترین حامی را در جامعه به خود اختصاص داده است. بنابراین ائتلاف، لاریجانی، روحانی و ناطق باید پلی هم به میان اصلاح طلبان بزند! در این میان دو موضوع را می‌توان در نظر گرفت؛ اول اینکه به نظر می‌رسد کارگزاران به عنوان شاخه ای از اصلاح طلبان از چنین سازوکاری استقبال می‌کند. وب سایت نامه نیوز پیشتر در این باره نوشته بود:

«کارگزارانی‌ها بر این باورند که بی‌توجه به ریشه افراد، اصلاح‌طلبان باید ایدئولوژی را فدا کنند. آنها متحد حسن روحانی یعنی علی لاریجانی را بدون در نظر گرفتن خاستگاه سیاسی‌اش، کاندیدای اصلاح‌طلبان دانسته و او را بر جهانگیری ترجیح می‌دهند و در صورت کاندیداتوری علی لاریجانی در انتخابات ۱۴۰۰ به حمایت از او برمی‌خیزند. کارگزارانی‌ها پس از برگزاری انتخابات دهم و راهیابی لیست مورد حمایت ائتلاف امید در تهران به مجلس هم تمام تلاش خود را کردند تا پای محمدرضا عارف در قدرت سفت نشود و لاریجانی را بر عارف ترجیح دادند.» با این حال دست کم تا اینجای کار برای اصلاح طلبان حتی ائتلاف با روحانی نیز نتیجه مناسبی نداشته و برخی از عملکردهای نامناسب دولت به پای روحانی نوشته شده است. پیشتر هم روزنامه سازندگی رسانه حزب کارگزاران به نوعی از ریاست جمهوری لاریجانی حمایت کرده بود که با واکنش روزنامه همدلی نیز مواجه شده بود. همدلی نوشته بود: «از جمله پیش‌بینی رقابت بین علی لاریجانی و جهانگیری در 1400 که قوچانی (سردبیر نشریه سازندگی که کارگزاران سعی می‌کنند منویات خود را از زبان او مطرح کنند) عنوان می‌کنند پیروز این رقابت حتما مطلوب اصلاح‌طلبان خواهد بود و توضیح نمی‌دهند در این چند سال باقیمانده به 1400 چگونه گفتمان اصلاحات دچار فرو کاست می‌شود که مطلوبش را در سیمای لاریجانی ببیند یا چگونه علی لاریجانی جهش گفتمانی می‌کند و می‌شود مطلوب اصلاحات که در آن صورت اصلا چه نیازی به رقابت با ایشان خواهد بود؟!» قوچانی در جای دیگری نیز گفته بود: «اگر پروژه‌ آقای روحانی به اینجا برسد که انتخاباتی در سال 1400 برگزار شود که دو گزینه وجود داشته باشد؛ از طرف اصولگرایان آقای لاریجانی بیاید و از طرف اصلاح‌طلبان آقای جهانگیری، این برای کشورمان ایده‌آل است.» در همین حال واعظ آشتیانی فعال سیاسی اصولگرا نیز در این زمینه گفته: «تصورم این است که آقای روحانی تمایلش به سمت آقای لاریجانی بیشتر خواهد بود و قطعا ایشان به سمت موازنه قدرت خواهد رفت. اگر آقای جهانگیری را در قامت اجرایی دیده اید هیچ پتانسیلی که بتواند رقیب باشد را ندارد. ولی لاریجانی پشتوانه قوی سیاسی دارد.» در جدیدترین مورد دیروز محمدعطریانفرعضو شورای مرکزی حزب کارگزاران گفته شاید علی لاریجانی به نشست‌های چند جانبه روحانی، خاتمی، ناطق، جهانگیری و حسن خمینی اضافه شود.» موضعی که نشان می‌دهد این حزب به دنبال پوشاندن جامه اصلاح طلبی بر تن علی لاریجانی برای 1400 است. اما محمدصادق جوادی‌حصار، عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی، با اشاره به مباحث مطرح شده پیرامون لزوم حضور علی لاریجانی در جمع و نشست سران اصلاح‌طلب، گفت:«برخی می‌گویند جای آقای لاریجانی در این جلسات خالی است، چرا باید جای لاریجانی خالی باشد؟ مگر اصلا ایشان اصلاح‌طلب است. جدا از این موضوع تاکنون هم هیچ صحبت یا رغبتی از جانب ایشان در این مورد دیده نشده است. دلیل نمی‌شود اگر کسی برخی از رفتارهایش اصلاح‌طلبانه باشد او را در زمره اصلاح‌طلبان بدانیم.» در همین حال باید گفت نکته دوم دمیدن بر این موضوع است که پایداری‌ها و اصولگرایان رادیکال مخالف لاریجانی هستند اما ناطق نوری و حسن روحانی از حامیان او به شمار می‌روند. در واقع بار دیگر تابلوی بد و بدتر بالا برده شود تا جریان اصلاح طلبی نیز ناگزیر به حمایت از علی لاریجانی و عبور از گزینه تمام اصلاح طلب خود شود. شاید ذیل بروز احتمالی همین شرایط باشد که علی شکوری راد دبیر کل حزب اتحاد ملت گفته: « اصلا نگران نیستم که در انتخابات آینده مجبور بشویم از لاریجانی حمایت کنیم و لاریجانی ۱۴۰۰، لاریجانی ۸۴ نیست.» با این حال علی صوفی به عنوان یکی از اصلاح طلبان از تمایل کارگزاران به لاریجانی گفته که اگر تصمیم با کرباسچی باشد در انتخابات 1400 گزینه اصلاح طلبان لاریجانی است.

این در حالی است که قدر مسلم حزب کارگزاران نماینده جریان اصلاح طلبی نبوده و نیست و در واقع رای و نظر مردم است که سمت و سوی این جریان را در سال 1400 مشخص می‌نماید.»

 

فریب نخورید، پس زمینه این ائتلاف اصولگرایی است!

این روزنامه با هشدار به اصلاح‌طلبان این نکته را گوش زد می کند که «فریب نخورید، پس زمینه این ائتلاف اصولگرایی است» می نویسد:

«ائتلاف سه گانه ناطق، روحانی و لاریجانی تلاش می‌کند سازوکاری فراجناحی معرفی شود. حجت الاسلام و المسلمین علی اکبر ناطق نوری پیش از این گفته بود:«مشکل دیگری که در کشور وجود دارد این است که قاعده بازی را بلد نیستیم؛ نه چپ، نه راست، نه اصلاح طلب، نه اصولگرا، هیچ کدام قاعده بازی را نمی دانیم.» اما واقعیت وجود یک اصل نهان است اینکه پس زمینه این ائتلاف اصولگرایی است. اصلاح طلبان اگرچه به دلیل محدودیت‌های 88 تا 92 ناگزیر به ائتلاف با اصولگرایان شدند اما باید متوجه تفاوت تابلویی اصلاح طلبی با اصولگرایی باشند چرا که اگر مسیر ائتلاف‌ها با همین مسیر از‌هاشمی به روحانی و از روحانی به یک اصولگرای دیگر باشد بعید نیست به حمید رسایی هم برسد! نباید فراموش کرد همین ائتلاف چهار سال اخیر نگاه بخشی از مردم به جریان اصلاح طلبی را نسبت به گذشته تغییر داده است. حزب کارگزاران که بنا را بر تصمیمات تاکتیکی قرار داده شاید بهتر است این نکته را در نظر گیرد که چه بسا ادامه این بازی‌های تاکتیکی اهداف اصلاحات را ذبح خواهد کرد.»

 

 

آینده ای تاریک برای اصلاح طلبی

این روزنامه در انتها می نویسد:

«به تازگی نیز حجت الاسلام و المسلمین ناطق نوری گفته: «بنده هیچ‌گاه از سیاست جدا نشده‌ام و ما باید میدان را به جوانان بسپاریم و خود در اتاق فکر فعالیت کنیم.» به نظر می‌رسد سازوکار مثلث روحانی، ناطق و لاریجانی در راستای همین مسیر خواهد بود که مدیریت کشور با تفکری متفاوت و البته با زیربنای اصولگرایی رقم بخورد. چنین سازوکاری لاریجانی را به خواسته قدیمی اش یعنی دستیابی به پاستور و ریاست جمهوری خواهد رساند، حسن روحانی را از آینده سیاسی بعد از رئیس جمهوری مطمئن خواهد کرد و شاید محوری ترین بخش هم به ناطق نوری خواهد رسید تا او به عنوان یک ایدئولوگ مشورت‌ها و سیاست‌های لازم را تئوریزه کند. در واقع جریان ساز اصلی در عرصه سیاسی مسیر ناطق نوری خواهد بود. او که در انتخابات سال 76 یعنی زمانی که بدو تولد جریان اصلاحات بود در جایگاه قطب مخالف قرار داشت، حالا به نظر می‌رسد با حمایت‌های پیدا و پنهان حزب کارگزاران به دنبال تاثیرگذاری بر مسیر اصلاح طلبی در آینده عرصه سیاسی کشور است. این درحالی است که اصلاح طلبان به عنوان مهم‌ترین جریانی که دو دهه به دنبال تحولات مثبت در کشور بوده اند نیاز به افزایش توان خود در شرایط حاضر دارند».

 

 

 


مطالب مرتبط: