هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
پنجشنبه، 28 دى 1396
ساعت 01:55
به روز شده در :

 

 

 

 

 

رجانیوز را در شبکه‎های اجتماعی دنبال کنید

 

دوشنبه 18 دى 1396 ساعت 14:41 2018-1-8 14:41:35
شناسه خبر : 282160
عبدالحمید شهرابی
اعتراضات مردمی، تهدید یا فرصت؟
 
در ماجراهای یک هفته گذشته در ایران دو حرکت را باید از هم تفکیک کرد.  یکی اعتراضات به حق مردم و دیگری آشوب های خیابانی.  این دو جریان که در کنار هم رخ نمودند را بیشتر بشناسیم.
 
۱- اصل مسأله بدون در نظر گرفتن حواشی این است که قاطبه مردم از وضع موجود ناراضی هستند و می خواهند صدای شان در میان مسئولین شنیده شود و برای حل مشکلات و سر و سامان دادن به کشور اقدامات عملی اتخاذ شود.  در این بین، نیروهای خشونت طلب و اغتشاش گر که عمدتا توسط دشمن سلطه طلب تحریک شده و سازمان می یابند، با سوار شدن بر این موج نارضایتی عمومی، اهداف دشمنان استقلال و آزادی ملت ایران را برای ایجاد بی ثباتی در کشور دنبال می کنند.
 
۲- از این دو حرکت تظاهرات مردمی و آشوب های خیابانی یکی پردامنه، مردمی، اصیل و بر حق است و دیگری ارتجاعی ست چرا که راه عقب گرد به گذشته را به ملت "پیشنهاد" می کند و آنهم پیشنهادی به زور سلاح سرد و گرم و کشته گرفتن در خیابان.  یکی از این دو جریان مبتنی بر احساس استقلال طلبی، عدالتخواهی و آزاد منشی میلیون تن از مردم این کشور است و دیگری نمایش اغتشاش طلبانی ست که مقاصد شوم  نظام امپریالیستی/صهیونیستی برای سرکوب انقلاب اسلامی ایران را دنبال می کنند.  
 
جریان مردمی خواست های مشروع خود را دارد.  کار می خواهد، خرجی برای گذران زندگی می خواهد، مسکن می خواهد، در خانواده مریض دارد و از عهده هزینه های درمان او بر نمی آید، فرزندانی دارد که می خواهند تحصیلات عالیه داشته باشند و پولی ندارد که برای شهریه آنان پرداخت کند، حقوق و دستمزد جمع قابل توجهی از آنها ماه هاست که پرداخت نشده است، سپرده بانکی برخی از آنها برای ماهها بلاتکلیف بوده و قابل وصول نبوده است.  اینها مردمی هستند که درد و رنج دارند و بدترین و پر اشتباه ترین کار یک حکومت این است که درد و رنج ملت خود را نبیند،  و این همان ملتی ست که حکومت را بر مسند قدرت نشانده است.  ندیدن رنج ملت قطعا نه فضیلت است و نه هنر.  
 
۳- حالا، با این درد و رنج ملت و در شرایطی که درآمد میلیون ها خانوار تنها از محل یارانه های ماهانه تأمین می شود و در زمانی که قیمت کالاهای اساسی مورد مصرف مردم دائما افزایش می یابد، خبر احتمال حذف یارانه ها برای اقشار وسیعی از مردم رسانه ای می شود و همین طور خبر افزایش هزینه مصرف بنزین، آب، برق و گاز.  انتظار چیست؟  آیا قرار است که مردم برای این تحولات دست بزنند و هورا بکشند؟
 
مگر نه این است که این نوع سیاست های تضییقات اقتصادی فشار خود را بر طبقات محروم و مستضعف اجتماعی تحمیل می کند و نارضایتی توده های وسیع مردم را به بار می آورد؟  کجا را سراغ داریم که این سیاست ها پیاده شده باشد و با تظاهرات مردم و جنبش های اجتماعی مواجه نشده باشد؟  آیا تجربه این سیاست های نولیبرالی که بعد از کودتای شیلی به الگوی نظام سرمایه داری جهانی تبدیل شد و در بولیوی، آرژانتین، برزیل و بسیاری از کشورهای دیگر منجر به شکل گیری جنبش های وسیع اجتماعی و سرنگونی حکومت های وقت در این کشورها شد، برای عبرت آموزی کافی نیست!
 
۴- باید درک کرد و تشخیص داد که اتفاقی نوین در ایران در شرف تکوین است.  و این اتفاقی ست که می تواند بسیار سازنده، مفید و مبارک باشد.  این اتفاق چیست؟  گرایش مردم برای حضور فعال و مؤثر در صحنه به منظور طرح و پیگیری مطالبات بر حق خود.  به این گرایش باید به عنوان فرصتی عالی برای تحکیم پایه های مردمی انقلاب اسلامی نگاه کرد.  این اصل مطلب است.  مابقی، حواشی. 
 
اغتشاشات نیروهای خشونت طلب فروکش خواهد کرد ولی آمادگی مردم برای به صحنه آمدن تازه بروز پیدا کرده است.  به همان اندازه که جلوگیری از اغتشاشات اقدامی ضروری ست، تشویق، ترغیب، حمایت و سازماندهی حضور مردم در صحنه انقلاب و اداره امور کشور نیز ضرورت دارد و انجام این امر بیش از همه نیروهای انقلابی را مخاطب قرار می دهد.
 
۵- کاری را که در جهت بسیج، اتحاد و سازماندهی ملت باید دیروز می کردیم و نکردیم، امروز باید انجام دهیم.  غفلت و تعلل در این زمینه تمام دستاوردهای مبارزات ملت را در معرض خطر قرار می دهد.  گفتند و بی ربط هم نگفتند که اعتراضات مردمی در شرایط فعلی ایران رهبری با کفایت ندارد.  این رهبری را چه نیرویی باید تأمین کند؟  در شرایط غفلت و انفعال نیروهای انقلاب آیا تعجب دارد که نیروهای ضد انقلاب ابتکار عمل و سکانداری این جریان را در دست بگیرند؟  از خواب بیدار شویم و به خود بیاییم.  دشمن به دنبال ایجاد تفرقه در میان ملت است و وظیفه نیروهای انقلاب در مقابل، سازماندهی جنبش اتحاد ملت است.  زمان آن فرا رسیده که بدون اتلاف وقت سازماندهی نوین در میان ملت به وجود بیاید.  زمان آن فرا رسیده که تشکیلات مردمی در محلات و کارخانجات و دیگر محیط های کار احیا شوند و از این طریق وحدت حداکثری ملت بروز پیدا کند.
 
 
آیا انقلابیون مسلمان، هیئات مذهبی، نیروهای بسیج، تشکیلات دانشجویی و جبهه فرهنگی انقلاب اسلامی این مسئولیت را می پذیرند و سازماندهی و هدایت حرکت های مردمی و جنبش های اجتماعی را به عهده خواهند گرفت؟  انشالله که اینگونه خواهد بود، چرا که این تنها راه پیشرفت کشور و نجات انقلاب است.


 

 

 

دروپال طراحی سایت آموزش مجازی lms

 

 

 

 

 


 

 

x