هم اکنون عضو شبکه تلگرام رجانیوز شوید
دوشنبه، 4 ارديبهشت 1396
ساعت 00:09
به روز شده در :

 

 

 

 

رجانیوز را در شبکه‎های اجتماعی دنبال کنید

 

دوشنبه 17 اسفند 1394 ساعت 16:54 2016-3-7 16:54:28
شناسه خبر : 236650
در اینجا یک دستورالعمل ساده و کاربردی برای کسانی که خواهان دریافت این نشان هستند، تدارک دیده‌ایم؛ دستورالعملی که انجام هر کدام از موارد مطرح شده در آن می‌تواند شما را یک گام به دریافت مدال لژیون دونور نزدیک کند.
در اینجا یک دستورالعمل ساده و کاربردی برای کسانی که خواهان دریافت این نشان هستند، تدارک دیده‌ایم؛ دستورالعملی که انجام هر کدام از موارد مطرح شده در آن می‌تواند شما را یک گام به دریافت مدال لژیون دونور نزدیک کند.
مهدی خانعلی‌زاده - رجانیوز: اهدای مدال و نشان ملی فرانسه (لژیون دونور) از سوی «فرانسوا اولاند»، رئیس‌جمهور این کشور به «محمد بن نایف»، ولیعهد پادشاهی عربستان بازتاب فراوانی در رسانه‌های بین‌المللی داشت و انتقادات فراوانی را به حساب ساکن کاخ الیزه واریز کرد؛ انتقاداتی که با توجه به محبوبیت بسیار پایین اولاند می‌تواند کار را برای ادامه فعالیت او در پاریس به عنوان رئیس‌جمهور سخت کند و زمینه را برای شکست او در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده میلادی فراهم کند.
 
به گزارش رجانیوز، دولت فرانسه برای تقدیر از هنرمندان، فعالین سیاسی و عموما افرادی که به موفقیت‌های قابل تقدیری نائل می‌آیند، نشان‌های مختلفی طراحی نموده که هرساله به شهروندانی از کشورهای مختلف اعطا می‌شود. قدیمی‌ترین این نشان‌ها با عنوان نشان «لژیون دونور» (Légion d'honneur) بوده که پس از آن و با هدف تسهیل شرایط اعطای آن (و بدلیل شرایط سخت اعطای نشان لژیون دونور)، نشان‌های دیگری با عنوان نشان ملی لیاقت و نشان  هنر و ادب نیز ایجاد شد. لژون دونور را ناپلئون بناپارت در ۱۹ می ۱۸۰۲ بنیان گذاشت اما نشان ملی لیاقت برای اولین‌بار در سوم دسامبر ۱۹۶۳ توسط ژنرال «شارل دوگل»، رئیس جمهور وقت فرانسه نام‌گذاری شد. این نشان دارای پنج درجه بوده که شامل طبقه‌بندی شوالیه، افسر، فرمانده، افسر ارشد و صلیب بزرگ می‌باشد. این نشان به کسانی اهدا می‌شود که دارای دستاوردهای نظامی و غیر نظامی برجسته ای برای دولت فرانسه باشند.
 
با این حال، ولیعهد سعودی اولین فرد عجیبی نیست که این نشان ملی را از دست فرانسوی‌ها دریافت می‌کند؛ نشانی که گویا پیوند بنیادینی با دیکتاتورها، خونریزان و جنایت‌کاران جهان دارد.
 
 
در اینجا یک دستورالعمل ساده و کاربردی برای کسانی که خواهان دریافت این نشان هستند، تدارک دیده‌ایم؛ دستورالعملی که انجام هر کدام از موارد مطرح شده در آن می‌تواند شما را یک گام به دریافت مدال لژیون دونور نزدیک کند؛ چرا که بسیاری از افراد با انجام دادن آنها توانسته اند به دریافت این نشان نائل شوند که در ادامه نام آنها را مرور می کنیم.
 
پس اگر می‌خواهید که نشان ملی فرانسه را روی سینه شما نصب کنند، باید:
 
- زنان و کودکان را در یمن و سوریه به خاک و خون بکشید (مانند محمد بن نایف، ولیعهد پادشاهی عربستان)
 
- فرهنگ ملی و سنتی کشور خود را سرکوب و تقلید از فرهنگ غربی را اجباری کنید (مانند مصطفی کمال آتاترک)
 
- اختیار و کنترل حکومت در کشورتان را در اختیار تام سیاستمداران کشورهای غربی قرار دهید (مانند احمد شاه قاجار، پادشاه اسبق ایران)
 
- هزینه سفرهای متعدد خود به اروپا را با واگذاری امتیازات گسترده اقتصادی و سیاسی به کشورهای غربی و تاراج منافع ملی تامین کنید (مانند مظفرالدین شاه قاجار، پادشاه اسبق ایران)
 
- هر روز تعداد بیشتری از زنان و کودکان را در فلسطین بکشید و خونشان را روی زمین بریزید و به آن افتخار کنید (مانند شیمون پرز، رئیس وقت رژیم صهیونیستی)
 
- در برابر جنایات ایالات متحده، رژیم صهیونیستی و پادشاهی عربستان در مناطق مختلف جهان سکوت کنید و فقط مسائل داخلی کشورتان را دستاویز ادعاهای حقوق بشری قرار دهید (مانند شیرین عبادی، فعال اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران)
 
- محموله‌ای از خون‌های آلوده را به یک کشور دیگر نظیر ایران بفرستید و از مبتلا شدن مردم آن کشور به بیماری ایدز لذت ببرید (مانند لوران فابیوس، وزیر امور خارجه سابق فرانسه)
 
و بسیاری دیگر از فعالیت‌های جنایتکارانه که هر کدام از آنها می‌تواند امتیاز شما برای دریافت این نشان را افزایش دهد (فهرست کامل افرادی که این نشان را توسط دولت فرانسه دریافت کرده اند). قطعا بر تعداد بندهای این دستورالعمل می‌توان بندهای فراوان دیگری را نیز افزود اما مساله جالب‌تر، سابقه تاریک اهدا کننده این نشان است.
 
به عنوان مثال، حضور استعماری فرانسه در الجزایر علاوه بر خسارتهای جبران ناپذیر اقتصادی سیاسی و فرهنگی و تلفات جانی بسیار، تبعات منفی دیگری را نیز به مردم الجزایر تحمیل کرده است. آزمایش‌های هسته‌ای فرانسه درخاک الجزایر و آثار زیانبار آن، ابعاد دیگری از حضور استعماری فرانسه در این کشور را برملا ساخته است. تاکنون نیز شماری از الجزایری‌های آسیب دیده از آزمایش هسته‌ای فرانسه در صحرای الجزایر، خواستار دریافت غرامت از دولت فرانسه شده‌اند اما پاسخی دریافت نکرده‌اند.
 
 
 
جنایات فرانسوی ها در جریان انقلاب مردم الجزایر
 
برخی گزارش‌های مطبوعاتی حاکی از آن است که الجزایری‌های آسیب دیده از آزمایش اتمی فرانسه سال‌هاست که از بیماریهای ناشناخته رنج می‌برند. آزمایش‌های اتمی فرانسه در خاک الجزایر به سال‌های پایانی حضور استعماری فرانسه در این کشور باز می‌گردد. برخی اطلاعات در این زمینه نشان می‌دهد در فوریه سال ۱۹۶۰ میلادی فرانسوی‌ها، اولین بمب اتمی خود را در جنوب الجزایر منفجر کردند. قدرت این بمب اتمی، شش برابر قدرت بمبی بود که آمریکایی‌ها در هیروشیما و ژاپن منفجر کردند. بر اساس همین اطلاعات، در فاصله سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ فرانسوی‌ها 17 بمب در خاک الجزایر منفجر کردند. چهار بمب در فضای باز و ۱۳ بمب دیگر در تونل‌های زیر زمینی منفجر شد. 
 
فرا‌تر از آزمایش‌های هسته‌ای که آثار مخرب زیست محیطی آن همچنان پا برجا است، گفته می‌شود که استعمارگران فرانسوی برای مطالعه آثار تشعشعات هسته‌ای بر روی انسان، بیش از ۲۴ هزار زندانی الجزایری از جمله مبارزان بازداشت شده جبهه آزادی‌بخش ملی الجزایر را در معرض این تشعشعات قرار دادند. ضمن آنکه از این طریق، میزان مقاومت لباس‌های ضد تشعشعات هسته‌ای را نیز ارزیابی کردند. تحقیقات انجام گرفته پس از آزمایش‌های هسته‌ای مشخص کرد که تشعشعات ناشی از انفجار اولین بمب هسته‌ای فرانسه تا شعاع ۷۰۰ کیلومتری آن را آلوده ساخته است و این آثار مخرب و زیانباری را بر محیط زیست و سلامتی افراد بر جا گذاشته است.
 
اما این پایان کار نیست. فرانسه پس از آن نیز بار‌ها اقدام به انجام آزمایش‌های مخرب هسته‌ای کرده است که به روایت «ویکی‌پدیای انگلیسی» از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۶ میلادی بیشتر از ۱۹۰ آزمایش اتمی در اقیانوس آرام انجام داده است. حتی پس از این سال‌ها نیز آزمایش‌های پاریس پایان نیافته و هنوز ادامه دارد. پس اصلا جای تعجب نیست که چرا نشانه افتخار کشوری با این سابقه از خونریزی و جنایت به ولیعهد عربستان که این روزها در حال رکوردشکنی در زمینه خونریزی در جهان است، اعطا می شود.
 
شاید بهترین روش برای شناخت ماهیت مدال افتخاری که دولت فرانسه بر سینه دوستانش نصب می‌کند، تماشای فیلم به یادماندنی «پاپیون» باشد؛ فیلمی که روایتگر بخشی از جنایات و خونریزی‌های پاریس در همین صد سال اخیر است و «افتخارات ملی فرانسه» را یادآوری و بازخوانی می‌کند.


 

 

 

 

 

دروپال طراحی سایت